Die volgt in september, maar het hyperpopulaire trio - ook nu zagen we mensen met witte, hoog opgetrokken Bazart-sokken over de wei hollen - beperkte het aantal voorsmaakjes tot drie, waaronder de nieuwe single ‘Grip’. Dat is minder nieuw materiaal dan ze ruim anderhalf jaar geleden in de Lotto Arena speelden, maar goed: er waren wel meer Belgische bands die deze Pukkelpop-editie beschouwden als een laatste ererondje voor een grijsgedraaide plaat.

Automatische piloot

Misschien lag het dan ook aan die gewenning dat het publiek op automatische piloot door de set leek te cruisen. Ja, ‘Nacht’ en ‘Lux’ werden woord voor woord meegezongen, en bij ‘Koortsdroom’ - nog steeds de beste tekst die al uit Terryns pen vloeide - wuifde het publiek zich haast een arm los. Maar de vreugdevolle extase die we al eerder meemaakten bij Bazart kwam er pas wanneer Terryn echt alles uit de kast trok: toen hij zich bij ‘Chaos’ in de massa uitgestrekte armen gooide, of toen hij bij ‘Goud’ zowaar op het dak van de geluidstoren klom. Dat heet: werken voor je geld. Maar als Terryn zich al aan dergelijke halsbrekende toeren moet wagen om reactie los te weken, mag Bazart volgende keer een luchtballon charteren.

Nieuwe plaat


Of gewoon de nieuwe plaat droppen, natuurlijk. ‘Grip’ gaat verder op de meer dansbare weg die ingeslagen werd met de The Subs-remix van ‘Voodoo’, en Symons en Nuytten krulden er zomerse falsetten omheen. ‘Intro’ heeft misschien het toegankelijkste refrein dat de band pende sinds ‘Goud’ - in de ogen van de fans blonken boybandlichtjes. Enkel ‘Onder ons’, met zowaar een gastrol voor de Nederlandse songwriter Eefje de Visser, leek nog te moeten roderen. Terryn dweept al langer met haar knutselteksten in het Nederlands, maar tussen hun stemmen klikte het live nog niet helemaal. Of willen we, zoals Terryn in ‘Lux’ zingt, gewoon ‘altijd veel te veel’? Als dat zo is, is dat omdat de band de lat daar zelf heeft gelegd. En nu nagelbijten tot september.