Tamino: Laatavondsfeer
Foto: Koen Bauters
Buiten was het nog licht, maar in de Marquee heerste een laatavondsfeer met tonnen emotie, met dank aan Tamino.

Zou Tamino ooit last van stress hebben? Wij hebben hem in elk geval nog nooit nerveus gezien op een podium. Ook niet toen hij het concert in een volle Marquee inzette met een gloednieuw nummer, ‘Persephone’. Misschien omdat hij weet dat het een goede song is, met een hook die blijft hangen en beats uit de keyboards van Vik Hardy – ook dat was nieuw.

Later in de set zaten nog nieuwe nummers, ‘Verses’ en ‘Chambers’. Ruben Vanhoutte mocht in dat laatste voluit drummen, met drumsticks, niet met de pompons of borstels die hij bij Tamino vaker bezigt. En in ‘Will of this heart’ hoorden we zowaar een basdrum. Tamino heeft niet alleen rustig aan zijn debuutplaat gewerkt, die dit najaar wordt verwacht, maar ook aan de optredens.

Continu groeiende nummers

Nochtans, als hij tien ballads op een rij zong, met die stem, dan zou iedereen het ook dik oké vinden. ‘Cigar’ kreeg een mooie, donkere versie. ‘Verses’ was een mooi liefdesliedje, wat Tamino extra in de verf zette door vooraf a capella een strofe van Elvis Presleys ‘Can’t help falling in love with you’ te zingen. Hardy en Vanhoutte zongen opvallend vaak backings: mooie ‘aahs’ in ‘Chambers’ en ‘Indigo nights’. Niet iedereen is dol op de nieuwe versie van dat laatste nummer, met die bijna kleinkunstachtige jodel halverwege, maar wij vonden die wel gepast. De nummers groeien nog steeds, het zal interessant zijn de ‘definitieve’ versie te horen op de debuutplaat.

Habibi’ bracht hij met nog meer emotie dan anders: hoe beter de sfeer in de zaal, hoe meer hij zich kan inleven, vertelde Tamino achteraf. Het gekrijs uit die zaal was luider dan de band had gespeeld. Zegt dat genoeg?