Maribou State: Ze stonden er wat verweesd bij
Foto: Koen Bauters
‘Klinkt wel leuk’, vonden enkele kerels die net het programmaboekje van Pukkelpop luidop hadden gelezen in de Castello. Nee, Maribou State heeft niet de grote potten gebroken waar ze met hun debuut Portraits drie jaar terug aanspraak op dachten te maken.

Heeft het wat met het beperkte charisma van het Britse elektronicaduo Chris Davids en Liam Ivory te maken? Ze stonden er wat verweesd bij, terwijl enkele graslengtes verder de sjamaan J. Bernardt de Main Stage gezwind rond zijn zwart-witgestreepte pyjama wikkelde. Zo kon het dus ook, beseften we toen we na Maribou States set richting het hoofdpodium wandelden.


Iets te vaak -auwch-

Het hielp ook niet dat het tweetal veelal met gesamplede stemmen jongleerde. Toen gastzangeres haar lijzige stem door ‘Steal’ en ‘The clown’ liet waaien, kregen de songs vanzelf meer soul. Maar we dachten toch vooral iets te vaak aan - auwch - een saaiige loungeversie van Caribou of een nog donzeriger alter ego van Bonobo. Misschien had het ook met het uur te maken, wat later op de avond had dit deze voorzichtig verleidende funk vast beter gepakt.

Er werden conga’s aangesleept, tamboerijnen, een gitaar en een strak meppende drummer, want Maribou State wil zijn elektronica graag een hart geven. Maar de synthetische baslijnen bleven koud aanvoelen, en het oogde allemaal net wat te rimpelloos om je eigen tikker op hol te brengen. Volgende maand verschijnt hun nieuwe album, tegen dan zijn we deze set wellicht alweer vergeten.