Rolling Blackouts Coastal Fever: Sneltrein naar de zon
Foto: Tom Zonderman
‘Waar zijn de gitaren naartoe?’ vragen velen zich verontrust af op Pukkelpop. Wel, ze zitten onder meer bij Rolling Blackouts Coastal Fever. Vier stuks nog wel, waaronder de mooie Gretsch van zanger-gitarist Tom Russo.

RBCF - he, Red Hot Chili Peppers mag je ook afkorten - komt meegesurft uit Australië op het golfje ouderwets schurende gitaren dat ons eerder al King Gizzard & the Lizard Wizard en Courtney Barnett toestopte. Tussen al die lome trapbeats, tropical popsongs en verwrongen elektronica waren hun morsige indierocksongs een verademing. Wel meer mensen vonden dat klaarblijkelijk, want De Lift - oké, niet de grootste tent - liep helemaal vol voor het vijftal uit Melbourne. 

War on Drugs op amfetamines

Live vielen niet alleen de onbeteugeld rinkelende gitaren van de band op, maar ook de drie door elkaar lopende zanglijnen van Russo en zijn gitaar spelende confraters Joe White en Fran Keaney. En dan de motorikdrums van Marcel Tussie, die de songs deden voortdenderen als een op hol geslagen sneltrein op zoek naar de achter de horizon zakkende zon.

Crazy Horse met peper in zijn gat’, noteerden we bij ‘Talking straight’, een van de jachtige liedjes die RBCF‘s debuut Hope downs doet druipen van de endorfines. Het had ook ‘The War On Drugs scheurend op amfetamines over Highway 61’ kunnen zijn. Even vaak voegden ze er nog een lik The Go-Betweens en een knipoog naar het jonge REM aan toe. 

Vluchtelingencrisis

Het jakkerde allemaal voort aan een soms wat eenvormig tempo, maar ‘Mainland’, een liedje over hun én onze geprivilegieerde positie aan deze zijde van de vluchtelingencrisis, gooide zijn trossen uit naar een catchy melodie. Slotakkoord ‘French press’ koketteerde nog eens met de mooist in elkaar hakende gitaren sinds Television. 

Rolling Blackouts Coastal Fever deed ons rillen, maar dan van plezier.