The Joy Formidable: 'We zijn onze USB-stick vergeten!'
Foto: Geert Van de Velde
Naarstig op zoek naar herwonnen relevantie: The Joy Formidable. In een Marquee die net voordien uitpuilde voor Willy Sommers stond de Welshe rockband initieel voor een handvol geïnteresseerden te spelen - zelfs de paardenkop was vergeten opdagen.

Nochtans hadden ze er schik in. Er werd afgetrapt met een stevig ‘The leopard and the lung’, waarin bassist Rhydian Dafydd zich vocaal mocht uitleven. De rest van de show was het gitariste Ritzy Bryan die de longen mocht openzetten - haar dromerige stem gaf de nodige flair aan de euforische gitaren.

Na een rommelige versie van ‘Little blimp’ en technische problemen bij ‘The greatest light’ - Bryan ramde zo hard dat haar gitaarriem losschoot, en later beukte ze ook nog een versterker en een microfoonstandaard omver - zette Dafydd iedereen even met de voeten op de grond. ‘We forgot our USB-stick! Dit is wat er gebeurt als je livemuziek speelt’. Rustig voor je begint te grappen over het gebrek aan ‘echte’ liveacts op festivals, Rhydian: ook jouw toetsen kwamen uit een voorgeprogrammeerd keyboard.

Een set van oud materiaal

De laatste keer dat de Welshe rockband op een groot Belgisch festival stond, was Dour 2013. ‘So we’re just really happy to be here’, zei Bryan voor ze ‘Passerby’ inzette, een b-kantje van hun recentste album Hitch. Dat dat relatief weinig potten brak, was ook te merken aan de set: die putte vooral uit Wolf’s Law (2013) en The Big Roar (2011). Beetje vroeg om nu al een retro-act te worden, zou je denken. ‘I see you’re just a passerby/ you did it wrong’, klonk het daarin. Veel zal afhangen van hun volgende album, dat in de herfst komt, of dat ook op de Welshmen zelf slaat.