Mauro & de Kempenzonen: Sultan Sommers heerst!
Willy Sommers op Pukkelpop, it happened... Foto: Koen Bauters

Doorgaans zijn wij voorzichtig met het adjectief ‘ongezien’, maar in het geval van dit concert staan we onszelf toch toe om het neer te pennen. Spreek ons gerust tegen, maar een Vlaamse volkszanger op Pukkelpop: dat was - wat ons betreft althans - toch redelijk ongezien.

En er waren nog meer memorabele momenten. (Het houdt hier maar niet op met die grootse adjectieven!)

Zo hebben we Daan de polonaise zien dansen. Jawel, de Daan die zichzelf even daarvoor nog als hypercoole chansonnier had gepresenteerd terwijl hij zijn evergreens ‘The player’ en ‘Icon’ bracht, zag zich verplicht om deel te nemen aan de joligheid die Willy Sommers op het podium én in de tent teweegbracht. Het was met lichte tegenzin, dat hebben we wel gezien hoor Daan. Maar het sierde je wel dat je je cool even liet varen en meeging in de flow!

Sultan van het Vlaamse lied

Want wie was er nu bestand tegen de charme van Willy Sommers? We durven het zeggen: níémand in die hele Marquee. De sultan van het Vlaamse lied (niet onze woorden, maar die van ceremoniemeester van dienst Rik Verheye) werd onthaald als een volksheld en hemeltjelief, wat deed hij die titel alle eer aan. Enige nostalgie naar feestelijkheden in dorpse kermistenten tijdens onze jeugd speelt ons nu vast en zeker parten, maar Sommers die aantrad met ‘Als een leeuw in een kooi’ en daarmee de hele tent aan het armzwaaien kreeg (‘En nu gaan we draaien!’): dat vonden wij van een ontroerende schoonheid. Nog mooier werd het toen we de prille twintigers rondom ons uit volle borst hoorden meezingen met ‘Zeven anjers, zeven rozen’, een lied uit 1971. Toen waren we zelf nog niet eens geboren.

Kwam eveneens uit de oude doos, maar kreeg een ronduit indrukwekkende invulling door Sennek: ‘Dag vreemde man’ van Ann Christy. Nu wisten we al dat Laura Groeseneken met haar stem ongekende hoogten bereikt (haar versie van de Bondsong ‘Tomorrow never dies’ op de Night of the Proms staat ons nog altijd bij), maar dat ze een theatrale song als deze eveneens naar haar hand kon zetten, was een aangename verrassing.

Laat de zon in je hart

Voor een concert dat aangekondigd werd als een concert van Mauro & de Kempenzonen hield Mauro zich opvallend gedeisd. Zelf opende hij met een fijne brassbandversie van ‘It’s a sad sad planet’ (ja hoor, ook Mauro heeft evergreens in zijn repertoire), maar verder liet hij vooral zijn gasten én de Tielense brassband schitteren. Hulde ook aan trompettist Jo Hermans: wanneer hij erbij staat op een podium kun je er donder op zeggen dat het goed gaat zijn. (Zie ook de passage van André Brasseur op Pukkelpop, twee jaar geleden.)

Tot slot nog één advies op deze laatste festivaldag: laat de zon in je hart.