Oscar and the Wolf: de wolf bijt niet, hij verleidt
Foto: Koen Bauters

Oscar and the Wolf moest de sceptici bewijzen dat ze de grootste podia aankunnen én dat ze hun hits niet beu zijn gehoord. Kolfje naar de hand van Max Colombie, zo bleek.

‘Er is weer een wolf gesignaleerd in Limburg’, begon Luc Jansen en het publiek dat de grap zag aankomen kreunde al een beetje, ‘deze is geil, hij glittert en en heet Oscar.’. Kalmaan Lux, oude gabber: het is Colombie maar, aan zijn rubberlaarzen, chaps en jarretelles te zien net terug van een dagtaak in de fetisjwinkel, of de garnaalvisserij.

Na de doortocht van N.E.R.D. waren grote gaten voor het grote podium geslagen. De meisjes vooraan deden hun best die met hun gekrijs te dichten, maar Oscar and the Wolf stond toch voor een uitdaging. Wat leek dat podium groot en leeg, voor die drie figuurtjes op drums, bas en keys.

Dit kan wel eens goed worden

Maar wacht, in plaats van dat te verdoezelen, zetten ze het extra in de verf door het wit en chic aan te kleden als een vliegtuigterminal. En de instrumentale intro, met het bombast van Jean-Michel Jarre maar veel koelere klanken, versterkte die indruk. Niemand kon naast Colombie kijken toen die pontificaal in het midden verrees, onder drie grote spiegels met lichtjes, getto-blingbril op de neus. Dit kon wel eens heel goed worden, dachten we. Het is niet de schuld van Colombie dat die slepende beats en lijzige zang een hele bazart aan volgelingen hebben gegenereerd in de Vlaamse pop – dat bewijst gewoon hoe sexy zijn sound is.

Hij nam de tijd voor ‘You’re mine’, dat begon met een lange filmische intro, waar voorzichtige trage beats bijkwamen, tot het finaal mocht ontploffen. Een drietrapsraket van een opener, en confetti uit alle kanonnen. Zowel in ‘Exotic’ als ‘So real’ hoorden we koele technotoetsjes en synths die de songs nieuw en fris lieten klinken, terwijl ‘The game’ dan weer dreef op een even klassieke als donkere piano.

Colombie ontroerd

Colombie blijft fascinerend om te bekijken, draaide pirouetten en schopte in de lucht tijdens ‘So real’, en beëindigde ‘Joaquim’ pathetisch op zijn knieën. Het gaat vaak over (onvervuld) verlangen in zijn songs, over keken en bekeken worden, en nummers als ‘Undress’ of ‘Princes’ zijn hits omdat hij dat heeft vertaald op een manier die een snaar raakt. Het gejuich na dat laatste nummer blééf duren. Colombie was zelf een beetje beduusd van zoveel liefde, kon zijn rol van coole hipster even niet ophouden en slikte een grote krop weg. Dat vinden wij dan ontroerend, zie.

Wat een mooie finale ook. Even wat gas teruggenomen met een uitgekleed ‘Breathing’ – de minnares van de Engelse taal blijft denken ‘you don’t take it seriousLY’, Max, niet ‘serious’ – en dan een familiepak Ibizabeats voor ‘On fire’ en ‘Fever’.

De gaten vooraan waren helemaal opgevuld. Het is geen schande te beginnen voor minder volk, maar een overwinning om met een vol en vrolijk dansend huis te eindigen, want een festivalpubliek stemt met zijn voeten. Oscar and the Wolf heeft een tweede concert in het Sportpaleis in zijn agenda genoteerd voor dit najaar, en heeft er al voor gezorgd dat u hun oude hits met nieuwe oren zult horen.