Yellow Days: Goed chillen, weinig verrast
Foto: Koen Bauters
Interessante verdeling in de tent: vooraan troepten de jonge fans van indie-lieveling George van den Broek oftewel Yellow Days samen, achterin zagen we vooral mannen van boven de dertig staan. Nog interessanter was dat die eerste groep het beduidend langer volhield dan de iets oudere muziekliefhebbers. Die dropen af naarmate de set vorderde, en eerlijk gezegd kunnen we ons wel inbeelden waarom.

Yellow Days had één grote troef: de stem van George van den Broek. Die klonk hees en kraakte als een oude vinylplaat. Met die opvallende stem drukte de Brit zijn stempel op de songs, die helaas te veel op elkaar leken om te blijven boeien. Eén keer meenden we een echo te horen van Joe Cocker die ‘Summer in the city’ zong - wat ons betreft had van den Broek dat blueskantje van hem best wat vaker mogen laten spreken. 

De slackerpop van Yellow Days is wel érg schatplichtig aan die van Mac DeMarco, bedachten we toen we hoorden hoe het zoveelste lome baslijntje weer eens gezelschap kreeg van een fijn orgeldeuntje. Aardige sound hoor, daar niet van. Yellow Days bracht muziek waarop het goed chillen was (snoven we daar zojuist een wietgeur op?) Alleen hoopten wij ook een beetje verrast te worden, en dat gebeurde te weinig.