War On Drugs: langer duurt het langst
Foto: Koen Bauters
Elf songs op anderhalf uur speelde The War On Drugs. De meeste bands brengen er vijftien tot zeventien op die tijd. Wij, die van de generatie Ramones zijn, vinden dat best. Niet elke song hoeft acht minuten te duren.

Maar goed, een kwartiertje na aanvang, Adam Granduciel had dus net de derde song ingezet, stonden we toch weer vol bewondering te luisteren hoe mooi die song, 'An ocean between the waves', zich ontvouwde. Hoe kristalhelder die lagen gitaar en keyboards, twee stuks van elk, te onderscheiden waren. Hoe compleet we weer in de muziek zaten. En hoe die, niet lachen, altijd weer weidse vlakten oproept voor ons geestesoog. 

Granduciel fraseerde zijn woorden wat minder als Bob Dylan dan vroeger, wat goed is want het begon op een gimmick te lijken. En hij beperkte zich tot songs uit zijn laatste twee platen, A Deeper Understanding van vorig jaar en Lost in the Dream van 2014. Sommige nummers uit die laatste waren stevig veranderd, zoals 'Under the pressure', dat een stevige portie hortende sax kreeg van Jon Natchez. Die mocht zijn saxofoon trouwens vaak bovenhalen.

De vonk van Lost In The Dream mist A Deeper Understanding een beetje, als u het ons vraagt: mooie nummers, maar een beetje repetitief. En dus té lang. Terwijl de solo van 'Red eyes' nóg langer had mogen duren. Ja,,dit is oerklassieke folky gitaarrock, maar wel van de bovenste plank.