Superorganism: Erg meta allemaal
Foto: Koen Bauters
Eerlijk? Wij vonden dit concert bij momenten zo bevreemdend dat onze aandacht van de muziek werd afgeleid.

Er was de glittermake-up. Er waren de regenjassen in felle kleuren. En er was de quasi-verveelde houding van zangeres – of moeten we zeggen verteller – Orono Noguchi. Vooral zij maakte het nogal bont vandaag. Ze wilde de namen weten van een aantal mensen op de eerste rij, die ze vervolgens opdroeg om ‘te dansen alsof je onder water beweegt’ en meer van dat soort ongein. Leuk en aardig voor die fans op de eerste rij, maar wij stonden erbij en keken ernaar (figuurlijk dan, want we zagen dus niet wat er op die eerste rij gebeurde). 

Internetcultuur centraal

Dat laconieke toontje van Noguchi werkte wél goed in de songs, die het ennui van de internetverslaafde millennial – om er maar eens een huizenhoog cliché bij te sleuren – uitstekend vatten. De leden van Superorganism spelen trouwens zelf ook met dat cliché. Het verhaaltje dat ze de wereld instuurden over hun ontstaansgeschiedenis is intussen welbekend: ze leerden elkaar online kennen en hokken tegenwoordig samen in een huis in Londen, waar ze songs bij elkaar bricoleren uit samples, blieps en teksten waarin de internetcultuur vaak centraal staat. 

Dan krijg je songs als ‘Everybody wants to be famous’, dat de Instagramcultuur op de korrel neemt. En dan wordt zo’n song gebracht door een band die er zélf erg Instagramwaardig uitziet en dat heel goed van zichzelf weet. Erg meta allemaal.

Niets nieuws

Het gebricoleer met samples is niet nieuw en deed denken aan het werk van The Avalanches en Fatboy Slim. Noguchi ontleende haar schijnbaar ongeïnteresseerde zangstijl aan de shoegaze – ook daar niets nieuws onder de zon. Toch klonk de combinatie van die twee elementen heel erg 2018. Of wij zijn gewoon keihard in dat leuke, mediawaardige digital-natives-verhaaltje getrapt, dat kan ook.