Geppetto and the Whales met zowaar twéé sanseveria’s!
Foto: Koen Bauters

In de categorie ‘terug van weggeweest’: Geppetto and the Whales.

De Antwerpse americana-band werd in 2012 genomineerd voor een ‘Doorbraak’-MIA, maar dat de Club maar matig volliep verraadt dat die doorbraak niet volledig gevolgd is.

De band werkte vier jaar in stilte aan een opvolger voor Heads of Woe. Daarvoor trokken ze zelfs een maand naar Wisconsin - geen betere plek om je americana-strepen te verdienen dan in, euh, Amerika.

Ze kwamen terug met nieuwe nummers als ‘I know who you were’ en ‘Rites of passage’, waarop ze duidelijk moed putten uit de recente Rock Rally-winst van The Calico’s: ook op hun muziek is het goed melancholisch hunkeren naar een zonsondergang. Alleen was het middag op Pukkelpop, en deed de oergezellige inrichting van het podium (twee nachtlampjes en een sanseveria) eerder aan een lokaal cultureel centrum denken.

Verloren in hun eigen doolhof

Nummers als ‘Nunki’ zaten zo bomvol geluidjes en instrumenten - bijwijlen waren er vijf gitaristen tegelijk aan het pingelen - dat ze verloren liepen in hun eigen doolhof. De samengesmolten vocals van de drie zangers klonken wel melodieus, maar maakten mooie teksten als die van ‘1814’ dan weer onverstaanbaar. Halfweg het concert hadden we door dat er zowaar nog een tweede sanseveria op het podium stond. Dat zegt weinig goeds over de spanningsboog die Geppetto and the Whales wist aan te houden.