Yonaka: opgepoetst met een droog doekje
Foto: Koen Bauters

Altijd dapper: bands die het handjevol publiek dat opgedaagd is in de tent, al bij het derde nummer een refrein willen laten meezingen.

De zeven welwillenden die dat op verzoek van Yonaka daadwerkelijk deden, waren natuurlijk niet hoorbaar. Ach, het is gebaar dat telt. Het hielp ook wel dat de band zelf genoeg lawaai maakte.

Yonaka’s gitaargeweld in combinatie met de gouden strot van zangeres Theresa Jarvis deed de Clubtent daveren - en het was nog maar half een ‘s middags. Die stem van Jarvis houdt het midden tussen een ongepolijste Siouxsie Sioux en een minder meisjesachtig klinkende Gwen Stefani. Met haar geblondeerde lokken en gekleed in haar body met luipaardprint leek Jarvis trouwens al helemaal op die laatste ninetiesqueen.

Oo-ee-aai-aai-refreintje

Je merkte dat deze band uit Brighton al flink wat live-ervaring op zak heeft. In eigen land worden ze in de muziekpers al een tijdje getipt als dé rockbelofte die je in de gaten moet houden. Theresa Jarvis toonde zich een zelfzekere frontvrouw en de heren in de band speelden gezwind. Luid ook. Maar dat is hun sound nu eenmaal: een derde garagerock, een derde ninetiesrock à la No Doubt en een derde met een droog doekje opgepoetste punk.

Beste song in de set: ‘Bubblegum’, met dat onweerstaanbare oo-ee-aai-aai-refreintje. (Dat klinkt beter dan het leest, beloofd.)

Beste kleur: het zwart van Jarvis’ uitgroei (zelfde kapper als Alison Mosshart, Theresa?).

Beste nieuwtje van de dag: Yonaka brengt morgen een nieuwe ep uit.