Fred Hersch: Lyrische jazz van een toppianist
Foto: Bruno Bollaert/Jazz Middelheim
Beter doen dan zijn vorige passage in ons land was moeilijk voor Fred Hersch. Het concert dat hij eind november speelde met zijn trio in Flagey is intussen op cd uitgebracht ('Live in Europe') en wordt overal de hemel ingeprezen. Maar Hersch, een van de boeiendste pianisten voor wie van lyrische jazz houdt, biedt altijd kwaliteit. Met ook dit keer een vernuftig opgebouwde set.

Na het intimistische 'Heartsong', volgde het energieke 'Havana'. Meteen hoorden we waarom Hersch als de beste jazzpianist van zijn generatie geldt: wat een verfijning, wat een speelse virtuositeit. In 'Sad poet', een stuk opgedragen aan Antonio Carlos Jobim, speelde drummer Eric McPherson een solo met de borstels - al even subtiel als de bandleider.

Hersch bracht veel stukken die ook in Flagey al indruk hadden gemaakt. Zoals 'Newclypso', een zomerse hommage aan Sonny Rollins. 'Snape maltings', 'Scuttlers' en 'Skipping' reeg het trio aaneen tot een bijna nieuwe compositie.

Maar Hersch schuwt ook geen popnummer. 'For no one' van The Beatles werd omgeturnd tot een elegante jazzsong.

Bassist John Hébert kreeg veel ruimte voor solo's, maar Hersch had nog een verrassing van een heel andere orde voor hem in petto, door het publiek uit te nodigen verjaardagswensen te zingen voor Héberts ouders, 'die vandaag 50 jaar getrouwd zijn, terwijl John op tournee is'. En zo zong een volle tent 'happy 50th anniversary Abe and Eileen', terwijl de bassist alles met de smartphone vastlegde. Leuk voor het volgende familiefeest.

Eindigen deed Hersch zoals altijd met Thelonious Monk, dit keer een medley van 'Round Midnight' en 'We see'.

Een staande ovatie volgde, waarop Hersch de tent trakteerde op één kort bisnummer, een intieme versie van 'And so it goes' van Billy Joel. Topklasse.