Philip Catherine: opgefrist na 44 jaar
Foto: Bruno Bollaert

Philip Catherine had zichzelf met zijn Reunion band geen gemakkelijke taak opgelegd op Jazz Middelheim.

Veel jazzrock uit de jaren zeventig klinkt vandaag gedateerd, en laat ons eerlijk zijn, dat geldt ook wel een beetje voor ‘September man’, de plaat die Catherine exact 44 jaar geleden opnam.

Met precies dezelfde muzikanten van toen stond Catherine vanavond op het podium - en dat was zelfs de allereerste keer. Maar een remake van ‘September man’ werd het niet. De band speelde slechts enkele nummers uit die plaat, zoals ‘When it is’, maar dan alleen het eerste deel. En ‘Nineteen seventy fourths’, een stuk van bassist John Lee, opgenomen op de dag dat Richard Nixon tot ontslag werd gedwongen. UEcht wel een ander tijdperk dus.

Het concert was wat aarzelend begonnen, met trompettist Palle Mikkelborg die de tent onderdompelde in een wat meditatieve ECM-sfeer. Maar daarna was funk aan de orde en veranderde Mikkelborg plots in een Europese versie van Miles Davis, met wie hij trouwens nog heeft samengewerkt. En drummer Gerry Brown speelde alsof hij veertig jaar jonger was. Neen, dit was geen belegen koek, maar fusion in een hedendaags jasje.

Het sterkst was het concert toen Catherine enkele klassiekers uit zijn oeuvre opfriste, zoals ‘Pendulum’, met zo’n typisch zangerige solo van Catherine, waarin geen noot te veel zat. Eindigen deed de band met ‘The quiet American’, een lang stuk van pianist Jasper van ’t Hof. De tent trakteerde Catherine en de zijnen op een staande ovatie en vroeg een bisnummer, maar daar was alweer geen tijd voor.