Kamasi Washington: dagdromer met een boodschap
Kamasi Washington Foto: Bruno Bollaert

‘We houden wel van dit soort weer’, zei Kamasi Washington, toen de regen plots bij bakken uit de lucht viel op Jazz Middelheim. Het moet gezegd, het had wel iets poëtisch toen de saxofonist even helemaal alleen speelde, enkel begeleid door het geluid van regendruppels op het tentzeil.

Maar voor de rest was die regen niet hoorbaar, want Washington en zijn kompanen spelen meer dan luid genoeg. Veel jazz, jawel, zeker als Kamasi zijn sax aan de lippen zet: dan hoor je sporen van John Coltrane en Pharoah Sanders. Maar ook veel soul en funk, zoals in ‘Abraham’, een nummer van bassist Miles Mosley, die de (zeer goed gevulde) tent enthousiast aan het bewegen kreeg.

Uit zijn eerste plaat, The epic, speelde Washington ‘The rhythm changes’, met Patrice Quinn in de hoofdrol. De frêle zangeres verdient meer dan één pluim omdat ze probleemloos de rol van het veelkoppige koor vanop Washingtons cd’s overneemt.

Wie erbij was eind mei in La Madeleine (Brussel), zal misschien lichtjes teleurgesteld geweest zijn. Want de rest van het Middelheim-concert was ook daar al te horen. Soms zelfs met dezelfde boodschap. Zoals aan het begin van ‘Truth’, dat indrukwekkende stuk uit de ep Harmony in difference. ‘Diversiteit is niet iets wat we moeten tolereren, maar koesteren’, herhaalde Washington, die zichzelf ook nu weer een ‘dagdromer’ noemde.

En dan was er nog ‘Space travellers lullaby’, met uitstekend werk van de nieuwe toetsenman, Ruslan Sirota. En als slotnummer ‘Fists of fury’, een nummer uit een Kung Fu-film van Bruce Lee, met een strijdvaardige tekst die vandaag opnieuw actueel is. En met een stevige riff, die het publiek om meer deed vragen. Helaas: voor een bisnummer was geen tijd meer.