Les Négresses Vertes in Dranouter: iedereen gesmolten
Foto: Koen Bauters
Na een heel lange stilte begonnen Les Négresses Vertes dit jaar plots weer op te treden. Vandaag in Dranouter. En amai, wat was dit!?

U had er bij moeten zijn in 1992! Dranouter was in die tijd nog een veeleer traditioneel folkfestival, maar het probeerde voorzichtig buiten zijn grenzen te treden. En daar had een deel van het vaste publiek het moeilijk mee. Dat was duidelijk te merken toen het festival Les Négresses Vertes programmeerde. Die Franse band werd vaak in een adem genoemd met Mano Negra (waarvan later zanger Manu Chao solo zou doorbreken). Maar Mano Negra was meer rock-’n-roll - The Clash met trompetten, zeg maar - en Les Négresses Vertes klonken traditioneler, meer zoals The Pogues. Tegelijk was de punkspirit ook hen niet vreemd. En dat hebben ze in Dranouter geweten. 

Het traditionele Dranouter-publiek was namelijk gewoon om de concerten in de grote tent te volgen vanuit zeteltjes die het zelf meenam. Maar Les Négresses Vertes hadden een ander publiek gelokt, en dat stond recht voor het podium. Jawel: het stond recht! En dus kon het publiek dat in zeteltjes lag of zat de band niet zien! Met veel misbaar riepen ze boe of maakten ze gebaren naar de mensen vooraan dat die ook moesten gaan zitten. Wat uiteraard niet gebeurde. Met kasseistenen werd er niet gegooid, maar het was voor Dranouter toch wel een revolutie.

Ondertussen zijn we 2018 en toeren Les Négresses Vertes opnieuw, na een lange periode van inactiviteit. Hun zanger Helno is er niet meer bij. Die overleed in 1993 aan een overdosis heroïne - hadden we al gezegd dat de punkspirit hen niet vreemd is? En op de setlist staan tegenwoordig vooral songs uit hun debuutplaat “Mlah”, dat precies dertig jaar geleden uitkwam en nog altijd hun beste album is.

In die dertig jaar is er natuurlijk veel veranderd. Mag je bijvoorbeeld nog wel “groene negerinnen” zeggen, zoals presentator Jan De Smet hen aankondigde? We tippen op: ja. Want Les Négresses pikten die naam indertijd zelf op als geuzennaam, na een verwijt van het Front National.

Al meteen na de intro “La valse” was het duidelijk dat dit een party zou worden like it was 1988.

“Voilà l’été” schetterde vrolijk door de boksen en de groepsleden toonden dat ze in die dertig jaar nog even elastisch op hun benen stonden. De hitsingle “Zobi la mouche” zat nog voor halfweg in de set en pompte en zompte en stompte. “Les yeux de ton père” kreeg een rockarangement. “Face à la mer” werd gespeeld in de lekker rollende dub-versie die we kennen van de remix door Massive Attack. Tijdens de ska van “Les mégots” hebben we ons meer geamuseerd dan tijdens het hele optreden van Madness vorig jaar op de Lokerse Feesten. En afsluiter “Sous le soleil de Bodéga” had wat ons betreft nog een uur langer mogen duren. 

Dit hele concert was tegelijk warme nostalgie én een heet feestje. Na de laatste noot lag zowat iedereen gesmolten op de vloer. De kuisploeg zal werk hebben.

 

Les Négresses Vertes, gezien in Dranouter op 4 mei.

Les Négresses Vertes spelen op 14/8 ook op Brussels Summer Festival.