Hoe bang moeten we zijn voor geprinte wapens?
Cody Wilson in 2013, met een exemplaar van zijn The Liberator Foto: AP

Een federale rechter in de Verenigde Staten heeft het verboden om blauwdrukken online te plaatsen waarmee plastic pistolen kunnen worden geprint. Maar hoe bang moeten we zijn voor zulke wapens?

Ze hebben geen serienummers, kunnen in theorie door iedereen thuis worden gemaakt - ook door mensen met een strafblad - en zijn veel moeilijker op te sporen door het veiligheidspersoneel van bijvoorbeeld een luchthaven, omdat ze niet van metaal zijn.

Vuurwapens die uit een 3D-printer rollen, ze lijken de nachtmerrie voor elke overheid. Niet voor niets verbood een federale rechter in het wapengekke Amerika dinsdag nog dat de blauwdrukken voor zo’n pistool online mogen worden geplaatst.

De bezieler van het initiatief om wapens 'te printen' is de zelfverklaarde activist en anarchist Cody Wilson (30), die al werkt aan de ontwikkeling van een plastic pistool toen hij nog rechten studeerde aan de universiteit van Texas. In 2013 gooide hij de blauwdrukken online van The Liberator, het wapen dat Wilson had gemaakt met een 3D-printer die hij op eBay had gekocht. Op de slagpin na waren alle onderdelen daarvan in plastic. Vooraleer Wilson werd bevolen de plannen offline te halen, waren die al meer dan honderdduizend keer gedownload.

Gevaarlijk voor schutter

Wat zeker niet wil zeggen dat er dan ook al tienduizenden exemplaren van The Liberator waren gemaakt. Het downloaden van de blauwdrukken van zo’n wapen is namelijk slechts het begin. Om echt met de bestanden aan de slag te gaan, is behoorlijk wat kennis nodig over 3D-printen en de bijhorende ontwerpsoftware. En er is een heel degelijke printer nodig.

Want lukt het dan toch om een plastic schietijzer in handen te krijgen, dan is de vraag nog maar hoe gevaarlijk die geprinte pistolen eigenlijk zijn. Op dit moment niet heel erg, zo blijkt. Of toch niet voor de persoon op wie het wapen werd gericht. De Australische politie besloot in 2013 de plannen van The Liberator te downloaden en liet die door een conventionele 3D-printer uitwerken. Daarna vuurden ze vanop afstand, met een touw om de trekker, een kogel af. Het resultaat? Keer op keer spatte het plastic pistool in duizend stukjes uit elkaar zodra de trekker werd overgehaald. Het had dus waarschijnlijk enkel de schutter verwond en niet het 'geplande' slachtoffer.

Peperduur

‘Mijn grootste angst voor plastic pistolen gaat dus om mensen die online een blauwdruk vinden, een exemplaar met hun 3D-printer maken en vervolgens onbedoeld gewond raken’, zegt Terry Wohlers, een expert in 3D-printen, aan The Guardian.

Veel duurdere 3D-printers, die ook metalen onderdelen kunnen vervaardigen, zouden volgens Wohlers misschien wel in staat zijn de klus te klaren. ‘Maar die kosten makkelijk 100.000 dollar en meer en zijn bovendien erg moeilijk te bedienen. Je zou iemand kunnen inhuren die de juiste apparatuur en kennis bezit, maar wie slechte bedoelingen heeft zal daar natuurlijk niet snel andere mensen over aanspreken.’

Binnen enkele jaren dan?

‘Ik zou mijn tijd niet verspillen aan geprinte wapens’, zegt Phil Wong, een wapenexpert uit Arizona aan The Guardian. ‘Tenzij je honderdduizenden dollars wil besteden aan een professionele printer die ook metalen onderdelen kan vervaardigen, krijg je een plastic ding in handen dat bijlange niet zo sterk is als een vuurwapen dat je gewoon in de winkel kan kopen.’

‘Misschien is er binnen tien à vijftien jaar wel een goedkoop apparaat op de markt dat in staat is redelijk schietklare wapens te produceren’, zegt Max Lobovsky, de ceo van 3D-printerproducent Formlabs. ‘En misschien is het goed dat de overheid hier nu al wetgeving rond maakt. Maar momenteel is het absoluut niet logisch om thuis je eigen pistool te maken.’