Nils Frahm: Pollock op piano
Foto: Koen Bauters

We waanden ons even in de live-opname van ‘Liefde voor piano’, met Nils Frahm als gastheer. Thema was ‘All melody’, de nieuwste plaat van de Duitser.

Al een geluk dat we geen wereldkampioen geworden zijn, anders had de stemming in het Minnewaterpark te euforisch geweest voor de vaak introspectieve Frahm. Het was een gewaagde keuze van Cactusfestival om voor zo’n ingetogen afsluiter te gaan, al paste hij perfect in de ‘duystere’ zondag met verder Slowdive en Mogwai op de affiche.

‘It’s truly a wonderful place to play’ fluisterde hij vroeg in de set, alsof hij zich verontschuldigde voor de zeldzame stilte die viel. Achter hem stond z’n mobiele studio, onderverdeeld in twee compartimenten. Het was z’n persoonlijke controlekamer, van waaruit hij met piano’s en synthesizers eigenhandig ingewikkelde muzikale codes probeerde te kraken.

Nils Frahm: Pollock op piano
Foto: Koen Bauters

Op bepaalde momenten benijdden we mensen met synesthesie, die waarschijnlijk een schilderij van Jackson Pollock hoorden in de noten die Frahm uit z’n apparatuur toverde. Hij vulde z’n pallet aan met sacrale stemsamples en gedempte panfluiten, en smokkelde ook house en techno binnen. Van klanken die niet zouden misstaan bij natuurdocumentaires tot Berlijnse discotheken; de Duitser draaide het als vanzelfsprekend door elkaar.

‘I think this is my most succesful song, and also my most boring’ gaf hij goudeerlijk toe alvorens ‘Says’ in te zetten. En dat zijn keyboard beter speelde dan hijzelf. Leugens: we hebben zelden een keyboard zo overtuigd de binnenkant van een vleugelpiano te lijf zien gaan met toiletborstels.

Nils Frahm was een waardige afsluiter omdat hij allesbehalve achtergrondmuziek maakte. Dat hij niet echt naar een climax toewerkte, deed sommigen al vroegtijdig huiswaarts keren. Wie wel bleef, schonk onvoorwaardelijke aandacht en werd bedankt met een oprechte buiging en een prachtig concert.

Nils Frahm: Pollock op piano
Foto: Koen Bauters