Goldfrapp: Het bladgoud was snel afgebladerd
Foto: Koen Bauters
'I'm in love with a strict machine' zong Alison Goldfrapp in de gelijknamige afsluiter op Cactusfestival. Die machine was afwisselend een onironische keytar en een stevige synthesizer waaruit haar band duistere, dansbare electropop perste.

Volgend jaar viert het Britse duo z'n twintigste verjaardag, en Goldfrapp zou wel de stiefmoeder van Robyn en Florence Welsch kunnen zijn. Dat laatste zeggen we vooral door de koperen haardos die ze zich dezer dagen aanmeet. Het contrasteerde mooi met de zwarte dresscode die haar band was opgelegd.

Pompende Electronica

Dave Gahan van Depeche Mode was niet te horen tijdens 'Ocean', het nummer dat ze samen maakten. Wel aanwezig waren de diepe passen en pompende electronica die ze van de synthpop-pioniers geleend hadden. Op het vorig jaar uitgebrachte Silver eye schakelde het duo experimentele producer The Haxan Cloak in, maar live viel daar weinig van te merken. Goldfrapp werkte op onze heupen, en dat was in dit geval geen slechte zaak.

Te snel de coulisse in

Iets vroeger dan gepland dook de band opnieuw de coulissen in. De dansmoves waren tegen dan al geëtaleerd ('Systemagic'), de spanning opgebouwd ('Everything is never enough'). Missie zeker geslaagd, al bleek het bladgoud net iets te snel af te bladeren om meer dan een uur alle aandacht vast te houden.