Zes zeges op zeven matchen, mooie doelpunten en een bronzen plak: de Rode Duivels hebben het WK 2018 met een goed gevoel afgesloten. Tegen Engeland werd het 2-0, met dank aan een vroege goal van Meunier en een late treffer van Hazard.

Een troostfinale, zo wordt het wel eens genoemd. En er zijn landen die een gat in de lucht springen als ze derde op het WK worden. Kroatië in 1998, om er maar één te noemen, of Turkije in 2002. Maar de Rode Duivels waren gekomen om wereldkampioen te worden en Engeland zat nog in volle rouw na de toch wel onverwachte uitschakeling door Kroatië. En dus was aan alles te zien dat dit geen match was waarin ‘echt’ om de knikkers werd gespeeld.

Half B-elftal

Niet dat er -zoals in het duel in de groepsfase wel het geval was- volop werd gewisseld bij de Duivels. Bondscoach Roberto Martinez zette de tegen Frankrijk Meunier logischerwijze terug het veld op en zette met Tielemans wat jong bloed het veld op. Bij de Engelsen wel vijf wijzigingen: Jones, Delph, Dier, Loftus-Cheek en Rose startten.

Dat vooral de Duivels er zin in hadden, bleek al na vier minuten. Lukaku pakte uit met een prima actie, vond Chadli en die zette prinsheerlijk voor. Meunier liet Rose ter plekke en duwde de bal tegen de netten. Een doelpunt uit de boekjes, een mooie beloning ook voor een sterk toernooi van Thomas Meunier.

Blitzstart van de Duivels dus, die de hele eerste helft sterker bleven dan hun collega’s van over het Kanaal. Niet dat Albion overspoeld werd, maar het beste van het spel bleef bij de Belgen. Al na acht minuten pakte Kevin De Bruyne uit met een poging tot gallery play, zijn hakje mislukte. En Lukaku had zijn vijfde van het WK kunnen scoren, maar graaide de bal ietwat ongelukkig mee. Van de Engelsen weinig nieuws, al was Kane er met een schot wel héél dichtbij.

Rusten met 1-0 dus, maar jammer genoeg mocht Nacer Chadli al in de 39ste minuut de kleedkamers in. Hij raakte geblesseerd bij een Duivelse aanval en werd meteen vervangen door Thomas Vermaelen.

Engeland drukt

Een ander, meer evenwichtig spelbeeld kregen we na de rust. Onder impuls van de ingevallen Lingard -hij verving Rose- gingen de Engelsen nadrukkelijk op zoek naar de gelijkmaker. Ook Rashford, die Sterling verving, deed zijn duit in het zakje en de 1-1 leek niet veraf. Al had het na 56 minuten even goed 2-0 kunnen zijn: Kevin De Bruyne speelde Lukaku centraal voor doel heerlijk vrij, maar de stoere spits miste zijn controle helemaal. Drie minuten later mocht Lukaku dan beschikken: hij mocht naar de zijkant voor Mertens, een wissel die de aanvaller van Manchester United duidelijk niet helemaal beviel. Logisch: zijn ultieme kans om Harry Kane bij te benen als topschutter viel definitief in het water.

Bijna 1-1

Intussen had onze nationale ploeg het evenwicht wel hersteld, maar in de zone van de waarheid ging het nog te vaak mis. Een foute voorzet, de dribbel te veel van Hazard, een gemiste combinatie, jammer, zeker omdat de mannen van Southgate de gelijkmaker bleven zoeken. In de 69ste minuut kwam Dier er zelfs héél dichtbij toen hij voor Courtois opdook. Onze nationale nummer één was geklopt, maar Toby Alderweireld kon het stiftertje nog net voor de lijn wegvegen. Oef. Even later was Maguire er ook dichtbij. Alweer: oef.

De Belgen kwamen er nog amper aan te pas en een mislukt schot van Dries Mertens was tekenend voor de tweede helft. En toch: in minuut 79 tekenden de Duivels nog voor bijna dé combinatie van het toernooi. Meunier rondde af met een staalharde volley, maar Pickford redde knap.

Hazard doet de boeken toe

Twee minuten later gebeurde het dan toch: De Bruyne pakte uit met een zoveelste de steekpass, Jones miste zijn interceptie en plots stond Eden Hazard moederziel alleen voor Pickford. Zo’n kans moet je de oudste Hazard-broer niet geven en zo stond het 2-0. Zijn derde van het toernooi al, mooi.

De Rode Duivels pakken zo voor het eerst in hun geschiedenis een bronzen medaille en doen dus beter dan hun voorgangers uit 1986. Die verloren de kleine finale van Frankrijk met 4-2 na verlengingen. Dat wordt een stevig feestje, zondag in Brussel. En mooi meegenomen: de Rode Duivels straffen zo toch de onsportieve manier waarop Engeland het groepsduel aanpakte af. Engeland dacht toen een open route naar de finale te hebben en onder meer Gary Lineker dreef zelfs de spot met onze nationale ploeg, maar Albion keert uiteindelijk zonder prijs huiswaarts.