Kritiek op abortusakkoord neemt toe
Een manifestatie voor vrouwenrechten Foto: Photo News

Er komt steeds meer kritiek op de wettekst van de meerderheidspartijen, die abortus uit het strafwetboek haalt. Zowel in conservatieve als in progressieve hoek vindt men dat het compromis van dinsdag met spuug en paktouw aan elkaar hangt.

Niet zonder trots kondigde de federale meerderheid vorige dinsdagavond aan dat er een compromis was bereikt over de abortuskwestie. Het vrijwillig afbreken van een zwangerschap zou uit het strafwetboek worden gehaald, maar wie niet aan de voorwaarden voldeed zou wel nog gesanctioneerd kunnen worden. Artsen die weigeren de ingreep uit te voeren, worden verplicht om door te verwijzen naar collega’s. Daarmee gaf de meerderheid aan dat ze abortus niet langer als een misdrijf beschouwt, maar als een vrouwenrecht.

Vooral voor CD&V was die pil moeilijk om te slikken. De partij zag ‘in ruil’ dan ook haar oude eis om levenloos geboren kinderen te erkennen, ingewilligd. Vandaag moet een foetus die minstens 180 dagen oud is, officieel geregistreerd worden. In het voorstel van CD&V zullen ook ouders die een kind verliezen van minstens 140 dagen oud die mogelijkheid krijgen.

‘Ordinaire medische ingreep’

Nog diezelfde dag kwam er kritiek vanuit de Bisschoppenconferentie, die zei het akkoord te betreuren. Abortus ‘riskeert een medische ingreep als een andere te worden’, luidde het. ‘Wie er vragen bij stelt of wie abortus weigert, zal zich moeten verantwoorden.’

Ook de conservatieve advocaat Fernand Keuleneer waarschuwde voor de juridische consequenties. ‘Als abortus een patiëntenrecht wordt en een louter medische handeling waarmee een instelling zich niet kan bemoeien, haal je de vrijheid van die instelling onderuit en zondig je tegen de grondwettelijke vrijheid van vereniging’, zei hij in een interview met het christelijke weekblad Tertio net vóór de meerderheid haar compromis naar buiten bracht. Op Twitter voegde hij eraan toe dat het ‘afschaffen van de voorwaarde dat er sprake moet zijn van een ‘noodsituatie’ elke externe controle onmogelijk.’ ‘Zoveel schrijnende incompetentie’, luidde het.

Maar ziekenhuiskoepel Zorgnet/Icuro, verdedigt de abortuswet wél. ‘Het is goed dat abortus uit de strafwet gaat’, zegt topvrouw Margot Cloet. ‘De nieuwe wet is minder culpabiliserend en sluit aan bij de gangbare praktijk. We mogen abortus niet banaliseren, maar dat zal met dit compromis ook niet gebeuren.’

Knip- en plakwerk

Deze week laat ook progressief Vlaanderen van zich horen. In een opiniestuk in deze krant hekelt senator Petra De Sutter (Groen), ook hoogleraar reproductieve geneeskunde aan de UGent, de hinderpalen van de tekst. ‘De regeringspartijen gedroegen zich als iemand die spiekt tijdens een dictee en ook de dt-fouten overschrijft’, aldus De Sutter.

In een manifest, dat zowel Le Soir als De Morgen vandaag publiceren, sluiten tientallen progressieve denkers zich daarbij aan. Van rectoren Caroline Pauwels (VUB), Yvon Englert (ULB), Calogero Conti (UMons) en Rik Van de Walle (UGent) over Groen- en SP.A-voorzitters Meyrem Almaci en John Crombez, de Vlaamse topvrouw Claire Tillekaerts, ceo van Flanders Investment & Trade, gynaecologe Marleen Temmerman, voorvechters van vrouwenrechten en zelfs professor Yves Moreau van de KU Leuven tot acteurs als Maaike Cafmeyer of Wim Opbrouck.

‘De tekst mist de kans op een essentiële stap vooruit inzake het recht op abortus’, vinden de ondertekenaars. Doordat de sancties blijven bestaan als ook maar één van de voorwaarden niet wordt nageleefd, blijven vrouwen gecriminaliseerd. Voorwaarden die door experts in het parlement trouwens ‘paternalistisch’, ‘off-topic’ en ‘verouderd’ werden genoemd. De tekst is niet meer en niet minder dan ‘ruilhandel’, klinkt het.

Ze roepen de parlementsleden op om naar eer en geweten te stemmen, in de vrijheid die gebruikelijk is in ethische dossiers. ‘Zo kan een tekst worden gestemd die een échte stap vooruit is. Want als het voorstel van de meerderheid gestemd wordt zoals het er nu ligt, verliezen de vrouwen en het maatschappelijk middenveld, en capituleert de meerderheid voor de meest conservatieven die het parlementaire- en burgerdebat kapen.’