Nick Cave and the Bad Seeds: Wat hebben die instrumenten u wel misdaan?
Nick Cave and The Bad Seeds Foto: Koen Bauters
Het was een beetje vreemd om Nick Cave opeens in een vol Sportpaleis te zien staan vorig jaar, en dan nog wel me Skeleton Tree, een hyper-persoonlijke plaat waarop hij de dood van zijn zoon verwerkte. Maar toch lukte het hem om die hele zaal mee te krijgen in een soort wederzijds exorcisme, waarin het publiek hem troostte en hij hen.

Op een festivalwei in het daglicht, zelfs in wegdeemsterend daglicht, was dat niet mogelijk. Of Cave dacht dat het niet mogelijk was. In elk geval koos hij voor een andere aanpak. Concertopener 'Jesus alone' was nog vrij intiem, met Caves stem die mee huilde met een hoge fluittoon uit de keyboards - op de wei was het muisstil.

Maar daarna volgden vier nummers vol crashende cimbalen, metalige gitaren en dissonante piano's, die Cave manisch en agressief bracht. Die truc werd een paar keer te veel gebruikt, en na al dat geschreeuw moest hij zelfs zijn zangstem even terugvinden voor 'Red right hand', dat gelukkig nog niets van zijn magie heeft verloren.

Tijdens de song sprong hij van het podium om handjes te schudden op de eerste rij, waar al veel fans van Arctic Monkeys hadden plaatsgevat, en begon hij te improviseren: 'you've got your Arctic Monkeys T-shirt, you think you are different'. Achteraf bedankte hij sarcastisch: 'Thank you! Misschien zul je nu een van mijn platen kopen'. 

De sarcastische Cave is ons dierbaar; het is nog een beetje raar om hem na al die jaren als family entertainer te zien. Cave leek het ook nog wat af te tasten: haalde iemand uit het publiek die dan de tekst niet kon meezingen. In 'Into my arms', dat hij laconiék als meezingmoment aankondigde, ging hij zo hard op sommige noten leunen, dat het aan de verkeerde kant van de meligheidsmeter viel.

En dan was het weer tijd voor de truc met de uitbarstende song: in 'Stagger Lee' ging de strijkstok van Warren Ellis aan flarden, in'Jubilee Street' werd een percussierek gegeseld met een tamboerijn. Dan toch liever het snokkende vioolarrangement van 'The weeping song', of de treurende harmoniumklank en zachte samenzang van de Slechte Zaden in 'Push the sky away'. Een goed concert, maar niet zo goed als in Antwerpen.