Jack Johnson: Jack en Eddie bij het kampvuur
Jack Johnson Foto: Koen Bauters
‘O god, daar zul je hem hebben met zijn kampvuurpop voor mensen die iets te lang bij de chiro gebleven zijn.’ We geven het grif toe: toen Jack Johnson drie nummers ver was in zijn set, flitste deze gedachte heel even door ons hoofd. Totaal onterecht, zo bleek vijftig minuten later. En niet alleen omdat Johnson zijn set wel érg imposant afsloot.

De Hawaïaanse surfer op rust die singer-songwriter werd en intussen al een zestiental jaren platen maakt die als zoete broodjes over de toonbank vliegen, begon ietwat gezapig aan zijn concert op de Main Stage, met onder meer een aangenaam kabbelend ‘Sitting, waiting, wishing’. Het probleem zat hem aanvankelijk in dat gekabbel: was het hoofdpodium wel de geschikte plek voor een intieme, trage act als deze? Net toen we ons dat stonden af te vragen, legde Johnson zijn set stil om ‘even de tijd te nemen om de bordjes te lezen die jullie hier allemaal braaf omhooghouden’. Vervolgens hield hij zich aan zijn belofte om verzoeknummers te spelen. Het eerste was ‘Upside down’, een van de nummers op de soundtrack van ‘Curious George’, het album dat hem in 2006 wereldwijde belangstelling en erkenning opleverde. Later volgde ook nog ‘Better together’, dat aangevraagd werd door een verliefd koppeltje. ‘Jaja, als ik dat nu meteen speel, zetten jullie het op een muilen en zijn jullie daarna snel weg’, grapte Johnson. 

Zou Jack Johnson zich ooit druk maken wanneer thuis de afwasmachine niet is uitgeladen of er geen brood meer in huis is? Alweer zo’n gedachte die in ons opkwam toen we hem daar op dat grote hoofdpodium zo laidback zagen staan spelen. Wat een rust straalde die man uit! Zelfs toen Jack White en Eddie Vedder in de coulissen opdoken als toeschouwers, behield Johnson zijn cool en schakelde hij zelfs een versnelling hoger. Johnson had een excellente toetsenist bij, die ‘Brushfire fairytales’ van een jazzy arrangement voorzag, in ‘Bubble toes’ stoeide met een melodica, en ook nog een accordeon ter hand nam. Kortom, Jack Johnson liet zien dat hij veel meer in petto had dan gitaarliedjes die het goed doen rond een kampvuur. ‘Wasting time’ was pure bluesrock, en aan het uptempo ‘Shot reverse shot’ werd een eindje gebreid dat refereerde aan ‘Not fade away’ van The Grateful Dead. Opnieuw bluesrock van de bovenste plank.

En dan moest de apotheose nog komen. Johnson vroeg Pearl Jam-frontman Eddie Vedder het podium op voor het slotnummer, en samen brachten ze een wondermooie versie van ‘Constellations’. Kampvuurpop met Jack en Eddie: díé hadden we niet zien aankomen.