Jack White: Gitaarwerken en meer
Jack White Foto: Koen Bauters
Jack White staat bekend als gitaarbeul: terwijl we wachten op het optreden - op het grote scherm telt een klok digitaal af naar nul - likkebaarden een paar gear freaks naast mij bij de gedachte aan de prachtgitaren die ze straks te zien zullen krijgen. White loopt precies op de nul het podium op, vergezeld van twee toetsenisten, een bassist en zijn drumster.

Niet Meg, nostalgici, maar Carla Azar, de multi-instrumentaliste die op een paar van zijn soloplaten drumt. De Hollywood-trap waarop zijn band speelt is wit, de band draagt zwart en wit, de technische ploeg draagt zwarte pakken en hoeden, het lijken wel Amish. Voor iemand die muziek eet, drinkt en ademt heeft White oog voor aankleding.

De fans van gitaarsolo's komen ruimschoots aan hun trekken, vooral in het eerste halfuur. Maar White speelt ook even een quatre mains met een van de pianisten in 'Hotel Yorba', en voor 'My doorbell' drumt hij face to face met Azar. De pianisten dubbelen hun drums, wat de song een enorme schwung geeft. 

En voor de rest doet White waar hij zich zo graag mee amuseert: bekende songs demonteren en ze onherkenbaar weer in elkaar zetten, of van verrassende covers Jack White-songs maken. Zodra er een herkenningsapplausje weerklinkt voor 'Steady as she goes' van The Racconteurs (een van Whites dertien nevenprojecten) speelt een toetsenist er een koele synthpartij doorheen. Die band kan alles aan: we horen funk, soul, psychedelica, blues en nog wel wat,

'I cut like a buffalo' van The Dead Weather (nog een nevenproject) gaat over in 'Fell in love with a girl', een keer supersnel en een keer op normale snelheid. En was dat een strofe van 'Seven nation army' die we hoorden in 'You don't know what love is (you just do as you're told)' van The White Stripes? Oeps, ze is al voorbij.

We krijgen 'Seven nation army' toch, op het einde, als het publiek al schik heeft gekregen in de eigenzinnige spelletjes van White. En nadat hij 'Icky thump' heeft opgedragen aan Donald Trump. Het is een song uit 2007, toen Trump nog maar een realityster was. Maar het verhaal over White die vlucht naar Mexico spreekt voor zich, met regels als 'white Americans what? / why don't you kick yourself out? / you're an immigrant too / who's using who / well you can't be a pimp and a prostitute too' - dat spreekt voor zich. En hij bedankt ons ook nog eens oprecht, ook uit naam van zijn band, dat we in de hitte zijn komen kijken. Als het wit moet zijn, doe ons dan maar Jack White.