Petit Biscuit: Licht verteerbaar
Petit Biscuit Foto: Koen Bauters
Een wonderboy, die Mehdi Benjelloun alias Petit Biscuit. Pas negentien en de (Franse) popscene ligt aan zijn voeten.

Zijn electropop voelt wat makkelijk en gepolijst aan, maar deze kleine electroprins doet wel alles zelf. Klassiek geschoold, beslagen op verschillende instrumenten. Terwijl hij beats bakt op de Ableton, lapt hij er zoals in ‘Problems’ zomaar wat gitaarlicks tussen. Of gaat als een gek op de trommels tekeer.

Hij is een soort Bonobo verenigd in één persoon, een Flume met meer popsmaak, een Sohn uit Ibiza. Alleen: hij is geen zanger. Hoe kundig hij ook met de stemmen van huurlingen als Sonia en Panama jongleerde in ‘Creation comes alive’ en ‘Waterfall’, het kwam wat gezichtsloos over.

De tot in het kleinste kiertje gevulde Klub C stoorde zich daar allerminst aan en danste gulzig mee op de dikke housebeats. Benjelloun werd op eewoohoows en geestdriftig applaus getrakteerd.

Zonnige popbeat

‘Zurn on your foon’, vroeg hij in aandoenlijk Frenglish toen hij de gitaarintro van zijn hit ‘Sunset lover’ door de tent liet dwarrelen. Zo’n popsong die slinks de weemoed van The xx aanlengde met wat majeurakkoorden. Een fan met een Justin Bieber-shirt drukte zijn vriendin nog wat dichter tegen zich aan. Sluwe timing ook, want buiten zakte de zon zachtjes onder het tentzeil.

We kregen veel korte stukken voorgeschoteld die eerder leken op onvoldragen songs. Zompige elektronica of wilde breakbeats die Benjelloun op tijd aanlengde met kleurige elementen of een zonnige popbeat. Zoals in ‘Wake up’, dat werd opgewarmd met een stel vlammenwerpers vooraan op het podium.

Benjelloun en zijn entourage zien het duidelijk groots. In de finale draaide hij de knop naar rechts voor dreunende stampers als ‘The end’ en ‘Gold skies’, waarvoor hij als op een hol geslagen veulen de frontstageruimte indook. Voorlopig is dit koekje nog wat licht verteerbaar, maar er is nog tijd genoeg om het beslag wat pittiger te maken.