Stone Sour: Britney is overal
Foto: Koen Bauters
Een metalband tussen de britpoppers van Stereophonics en kampvuurpopkeizer Jack Johnson? Het is eens wat anders.

De metalband in kwestie liet de mismatch alvast niet aan zijn hart komen: Stone Sour deed zijn opperste best om de wei mee te krijgen - ook al was de opkomst wat lauwtjes - en slaagde daar ook in. De kenners die wél tot vooraan waren afgezakt, wisten natuurlijk wel dat ze van Corey Taylor en zijn band geen half werk moesten verwachten.

Taylor richtte Stone Sour op in de jaren negentig maar kwam daarna bij Slipknot terecht, dat uitgroeide tot een van de bekendste metalbands ter wereld. Bij Stone Sour laat hij het masker achterwege en kiest hij voor een wat toegankelijker repertoire - soms meer hardrock dan heavy metal. Een song als ‘Rose red violent blue’ klonk opvallend soft, en het melodieuze ‘30/30-150’ kon rekenen op bijval van de fans. 

Tussendoor entertainde Taylor het publiek met opruiende taal, voorzien van meer dan voldoende fucks. ‘Ik zie hier mensen die gechoqueerd zijn door mijn taalgebruik’, merkte hij geamuseerd op. ‘Daar kan ik niks aan doen’, klonk het laconiek. Waarop zijn middenvinger de lucht in ging. Aan Taylors grijns te zien was het geen welgemeende, maar eerder een grappig bedoelde fuck you.
Overigens neemt hij ook zichzelf niet al te serieus: om zijn getatoeëerde lijf droeg deze metalfrontman een shirt van Britney Spears.

Strakke sound. Goed gelachen. Mooi concert.