Stereophonics: Raspen als Rod
Foto: Koen Bauters
Stereophonics, was dat niet die band waarvan we sinds - we gokken maar wat - 2005 niets meer van gehoord hebben? Ja en neen. Ze zijn sindsdien platen blijven maken en verkopen in eigen land nog altijd zalen uit, maar bij ons raakten de Welshmen intussen wat in de vergetelheid. Al zakten de trouwe fans eerder dit jaar nog wél in groten getale af naar de AB.

Dat is begrijpelijk, want hun passage op de Main Stage was meer dan degelijk. Hun op bluesrock gestoelde britpop klonk uitstekend, de heren zagen er in hun zwarte jeanstenue en dito zonnebril lekker strak uit, en ze hadden een resem vermakelijke songs bij. Het swingde, het rockte, maar om heel eerlijk te zijn bleef het allemaal niet echt plakken. 

Behalve de hits dan. ‘Have a nice day’ was de perfecte soundtrack bij deze stralende dag, net als ‘Sunny’. Zonnige pop zonder weerhaakjes. In ‘Maybe tomorrow’ liet zanger Kelly Jones zijn schuurpapierstem raspen zoals alleen hij dat kan. Of neen, correctie: zoals alleen hij en Rod Stewart dat kunnen. Beiden hebben trouwens ooit ‘Handbags & gladrags’ gecoverd. Die cover stond vandaag niet op de setlist. Radiohit ‘Dakota’ dan weer wel, en die knalde als afsluiter plots uit de speakers zoals geen enkele van de voorgaande songs geknald had. 

Toen was het concert voorbij, en moesten we concluderen dat Stereophonics zich wat ons betreft niet voorbij het epitheton ‘degelijk’ had weten te verheffen.