Emma Bale: dromen van Curaçao
Foto: Koen Bauters
Emma Bale speelt 'All I want' niet meer en heeft zich van 'tiener in een wit jurkje' ontpopt in een jonge vamp. Het gejuich als ze haar jasje uit gooit op in bikinitopje verder te zingen: u had het moeten horen. Ze had een drummer en bassist mee, en een toetsenist, die in hun T-shirts wat underdressed waren naast het zwarte glitterpak van hun baas.

Heeft die al die ene song die een groep willekeurige vreemden doet samensmelten tot een fanbase? 'Curacao' zou het kunnen zijn, met zijn aanstekelijke 'put your head back'-refrein en zijn frisse keyboards - zoals Flip Kowlier zou zeggen: dat werkt wel. Ze sloot ermee af en het was het enige nummer dat spontaan werd meegezongen, zonder dat ze eraan moest trekken. Wat ze bij de andere nummers wel bleef proberen, waarvoor hulde.

De andere nummers kunnen nog sterkere hooks gebruiken, en een eigen smoel. Wij hoorden te vaak Maggie Rogers, en in een nummer dat 'Joan' heet, Florence Welch. 

Er kan trouwens nog aan haar livepresence gewerkt worden: tot twee keer toe kondigde ze een nieuw nummer aan waarvan ze dan de titel niet verklapte. Ze heeft een paar goeie moves, maar ze lijkt er nog niet helemaal gerust in: gaat op een speaker staan, maar is alweer weg als de fotografen aanleggen. Terwijl fotografen op Werchter echt razendsnel aanleggen. Er zitten hier bergen potentieel dat te ontginnen valt. Op je achttiende heb je daar ook de tijd voor.