Achttien zeilers zijn op 1 juli vertrokken voor een reis rond de wereld. Alleen, non-stop, en zonder moderne navigatiemiddelen. Net zoals bij de legendarische Golden Globe Race van 50 jaar geleden.

In 1968 schreef de Britse krant The Sunday Times een wedstrijd uit voor iets waar nog nooit iemand in geslaagd was: alleen en non-stop rond de wereld zeilen. Het werd een legendarische race. Van de negen deelnemers, haalde slechts één man de finish: Robin Knox-Johnston. De Engelsman zeilde met zijn houten 32-voeter Suhaili zo als eerste non-stop de wereld rond. Dat deed hij in 312 dagen.

Zijn grootste rivaal Bernard Moitessier haakte af toen het grootste deel van de race achter de rug was. Hij zette koers naar Tahiti. ‘Omdat ik gelukkig ben op zee en misschien ook om mijn ziel te redden’. Ook andere deelnemers haakten af of kampten met pech. De onervaren Donald Crowhurst zou dan weer in een vlaag van waanzin overboord zijn gesprongen. Als hij opgaf, hing hem een financiële ramp boven het hoofd. Hij vervalste zijn logboek, bleef dobberen in de Zuidelijke Oceaan en hoopte zo weer in te pikken en de race uit te varen. Uiteindelijk bezweek hij onder de immense druk en eenzaamheid. Zijn lichaam is nooit teruggevonden, zijn boot wel. De winnaar Robin Knox-Johnston gaf zijn prijzengeld aan het gezin van Crowhurst.

300 dagen eenzaamheid op zee: 'Afzondering is grootste uitdaging'
Sir Robin Knox-Johnston bij de start van de nieuwe editie. Foto: AFP

Vijftig jaar later wordt de race opnieuw gevaren als eerbetoon aan de prestatie van Robin Knox-Johnston. De Engelsman noemt dat een hele eer. ‘De afzondering is de grootste uitdaging voor de deelnemers’, zegt hij aan het magazine Zeilen. ‘Het zeilen zelf is amper veranderd, maar de mens wel. In mijn tijd had je veel minder prikkels dan nu. Nu heb je internet en mobiele telefoons en is het leven op zich veel gemakkelijker geworden. Om dat allemaal op te geven voor negen maanden eenzaamheid, kan best lastig zijn.’

Op 1 juli zijn de deelnemers vertrokken in Les Sables-d’Olonne in Frankrijk. De meesten varen na bijna een week voor de kust van Portugal, zo blijkt uit de livetracker. Ze zullen rond Kaap de Goede Hoop in Zuid-Afrika varen richting Australië en Nieuw-Zeeland. Vandaar varen ze door naar Kaap Hoorn in Zuid-Amerika om dan koers te zetten naar de Atlantische Oceaan en zo terug naar huis.

Net zoals toen zijn de deelnemers aangewezen op astronavigatie. Met een sextant moeten ze hun positie bepalen. Een gps mogen ze dus niet gebruiken, want dat bestond vijftig jaar geleden nog niet. Ook het ontwerp van hun boten mocht niet jonger zijn dertig jaar en het moeten langkielers zijn. Uit veiligheidsoverwegingen hebben ze wel een satelliettelefoon mee waarmee ze elk week met de wedstrijdleiding bellen.