Zó voelt de combinatie van voetbaleuforie en de pompende hits van Franz Ferdinand dus aan. Meeslepend in het kwadraat!


Net nadat de uitslag van de voetbalmatch bekendgemaakt was, feliciteerde Alex Kapranos ons en begon hij met zijn band aan de grande finale van dit concert: een stompend ‘Take me out’, gevolgd door een euforisch ‘This fire’. De gensters schoten uit de vloer terwijl de hele Klub C ritmisch op en neer sprong. Naar buiten lopend hoorden we mensen nog steeds ‘This fire is out of control, we gotta burn this city!’ zingen. Kapranos probeerde zijn cool te behouden, maar uit zijn ogen sprak tevredenheid en lichte verwondering. Kijk die Belgen eens los gaan, zag je hem denken.


(Het was trouwens niet de eerste keer dat Rock Werchter collectief uit de bol ging op Franz Ferdinand, vernamen we van een betrouwbare bron die erbij was toen ze hier in 2004 in de Marquee stonden. Na ‘Take me out’ bleken er gaten in de plankenvloer te zijn gesprongen. ‘Of zo herinner ik het me toch’, aldus de bron. 2004 is lang geleden, en nostalgie doet wat met het geheugen.)

Alex Kapranos heeft tegenwoordig het blonde kapsel van Claude François. Die gladde look in combinatie met de nieuwe songs, die je als neo-glamrock zou kunnen bestempelen, maakten van Kapranos meer een charmezanger dan een gitaarrocker. Franz Ferdinand leek dan ook wat geprangd te zitten tussen de strakke gitaarhits waarmee ze groot geworden zijn en de kitscherige disco die in hun recente werk is geslopen. Niks mis met die disco overigens: ‘Always ascending’ klonk dansbaar als The Beegees en softpunky als Blondie. ‘Glimpse of love’ was pure French disco. Très smooth voor een band die aftrapte met de snedige gitaren van ‘The dark of the matinée’.

Inzakken deed de set nooit, maar opveren deed de Klub C toch vooral bij het oude werk. Benieuwd welke versie van Franz Ferdinand we hier in 2028 zullen zien. Eén zekerheid hebben we alvast: dat ‘Take me out’ opnieuw het plafond eraf zal blazen, daar kan geen twijfel over bestaan.i