London Grammar: De match was spannender
Foto: Koen Bauters
De wei was nog maar halfgevuld toen London Grammar met een kwartier vertraging het hoofdpodium opwandelde. De Rode Duivels hadden nog vijftien minuten te knokken Brazilië, onze nagels gingen aan flarden terwijl Hannah Reid en haar twee confraters de toehoorders onderdompelden in hun weemoedige elektronische ballads en visuals met berglandschappen.

‘Ik was supernerveus om hier op te treden’, zei Hannah Reid schuchter. Ze peilde naar de score en vond het ‘amazing’ dat wij het opgebracht hadden om naar hen te komen kijken. ‘Hey now’ begon met een pompende hartslag, maar dwarrelde dan uit in een uitgepuurde pianoballad met van die spaarzame gitaarlicks. Bij ‘Flickers’ ging Dom Major aan de conga’s terwijl drie halo’s op de achtergrond verschenen.

Mooi. Net zoals hitje ‘Wasting my younger years’, dat de aandacht van de match even kon afleiden. Net na ‘Hell to the liars’, door Reid loepzuiver aan de piano gebracht, kwam het verlossende eindsignaal: een golf van euforie ging door de wei, en London Grammar was blij met ons. Reid zong het voetbalanthem ‘Football, it’s coming home’. Fraai.


Warme knuffel
Maar een feest werd het niet. Daarvoor zijn de met wat elektronica opgeleukte pianoballads van het Britse trio te intiem, hun ‘triphop’ te veel een soundtrack voor een yogasessie.

‘Nightcall’, de cover van Kavinsky, deed nochtans aardig zijn best met zijn beat in de staart. Maar met ‘Rooting’ volgde weer een downtempo ballad. Goeddeels a capella gebracht, op de rand van het podium terwijl op de achtergrond een vuurbal over het scherm rolde. Het was niet het partyanthem dat deze wei nodig had, maar het gaf het publiek wel een warme knuffel. Bloedmooi, hoor. Heeft er iemand zo’n zalvende, wendbare stem als Reid?

‘Strong’ dwarrelde daarna wat gezichtsloos van het podium. ‘Oh woman oh man’ toonde iets meer spierballen, en ‘Big picture’ trok met zijn beat het publiek mee. De groep zou wat meer van die ballads mogen afstoten en kijken hoe The xx, hun grote voorbeeld, zichzelf vernieuwd heeft met grote pophooks.

Afsluiter ‘Metal and dust’ zorgde voor wat meer stroomstoten. Het idyllische noorderlicht op de backdrop ging over in beelden van de uitputting van onze aarde. Het had iets onheilspellends, iets spannends en dat kregen we net iets te weinig vandaag.