Isaac Gracie: Gracieus zonder weltschmerz
Foto: Koen Bauters
Isaac Gracie had werkelijk alles wat een artiest moet hebben. Uitstraling. Iets te vertellen. Sterke songs. Jeugdigheid. En een kenmerkende stem.

Met zijn wapperende blonde manen, openhangend hemdje en wijd uitlopende broek belichaamde Gracie het archetype van de singer-songwriter: de sixties-troubadour, het Woodstock-type. Ook zijn songs pasten perfect in die klassieke songwriterstraditie: Gracie wordt niet voor niets tot vervelens toe met Jeff Buckley vergeleken. Volledig terecht overigens; zelden hoorden we een 24-jarige zulke mature en sterk gecomponeerde songs brengen. (Ja Tamino, maak je borst maar nat.)

In ‘Terrified’ en ‘Silhouettes of you’ stelde Gracie zich kwetsbaar op, onzeker en bang om zich te geven in de liefde. Die angst om teleur te stellen en bedrogen te worden hoorden we zelden zo trefzeker en vooral on-melig bezongen worden. Gracie blijft ver weg van weltschmerz, waardoor zijn songs aan kracht winnen. ‘The death of you and I’ eindigde in donkere razernij; de duisternis die Nick Cave ook zo graag in zijn songs verwerkt.

Intussen sprak de piepjonge Brit het festivalpubliek dankbaar toe. Altijd leuk wanneer artiesten die de festivaldag openen, zich oprecht verbaasd tonen over de opkomst. Het podium bij The Slope was dan ook een mooie plek voor Gracie om zijn intieme songs te brengen. Je waande je er heel even op een ander, kleinschaliger festival dan Rock Werchter.

Jammer dat hij net voor zijn laatste nummer met technische problemen te kampen kreeg. Maar ook hier toonde Isaac Gracie zich een geroutineerde doch ontwapenende performer. Frutselend aan zijn oortje liet hij zich ontvallen dat het ‘nogal wat is met al die moderne technologie. Daar hadden The Rolling Stones vroeger vast geen last van’.

Tot zover de passage van Isaac Gracie, een jongeman voorbestemd om Een Groot Singer-songwriter te worden.