Onbewust in verwachting: ‘Ik voelde dat er iets niet oké was, maar ik kon het niet thuisbrengen’
Foto: Gert Jochems
Negen maanden had Luisa geen weet van het leven in haar lichaam. Ze nam de pil, had maandelijks bloedingen en zag er niet anders uit dan gewoonlijk. Tot daar opeens een onaangekondigd mensje was. ‘Ik verbood mezelf eraan te denken. Ik moest werken, het restaurant moest open.’

dS Weekblad vertelt zaterdag het verhaal van Luisa, een vrouw van 24 die negen maanden lang onbewust zwanger was. Hieronder leest u een voorproefje.

‘Waarom heb je de hulpdiensten niet verwittigd?, vraagt iedereen nu. Omdat mijn eerste idee was dat ik het kindje niet zou houden, antwoord ik dan. Dat is niet gelogen. Ik kan die gedachte nu amper vatten, laat staan verklaren, maar de eerste momenten na mijn bevalling was ik er zeker van.’

Luisa (24) beviel vijf maanden geleden van haar dochtertje op haar appartement in Gent, een been op de badrand, een hoofd dat niet wist wat te denken, twee armen die een volgroeid meisje opvingen. Ze had in de vroege ochtend krampen gevoeld, die algauw regelmatig kwamen. Ze dacht vrij snel aan weeën, maar op geen enkel moment aan een volgroeide baby. ‘Ik dacht dat ik een miskraam had. Ik wilde die alleen doorstaan en de dag erop opnieuw gaan werken.’ Cosette bleek een volgroeid meisje van 49 centimeter en 2,9 kilogram. Wat op de onverwachte ontmoeting tussen moeder en dochter volgde, was wat in de literatuur als ‘instinct’ staat beschreven. 

Luisa liep met het kindje naar de keuken, knipte de navelstreng door met een schaar – ‘gewoon in het midden, dat leek mij het meest logische’ – en knoopte het naveltje van haar dochter af. Ze nam haar baby opnieuw mee in bad, om haar warm te houden, wikkelde haar in een handdoek, draaide de verwarming open en maakte haar bed zacht en warm met een schapenvacht. ‘Ik ben met haar in bed gaan liggen, haar lijfje op het mijne. We zijn samen in slaap gevallen, zo zijn we uren blijven liggen.’ In de tussentijd volgde nog de placenta en gaf ze haar dochter borstvoeding. Een handleiding had ze niet. ‘Ik lees nu Amerikaanse artikels over moeders die bevallen zijn met de hulp van Google, maar dat is geen moment in mij opgekomen. Cosette huilde en ik deed wat ik moest doen om haar rustig te krijgen’. Luisa probeerde helder na te denken over het wat en hoe van wat zich enkele uren daarvoor had voorgedaan. En over de uren en dagen en jaren die zouden volgen. 

Twintig weken

Het verhaal van Luisa spreekt tot de verbeelding. Er wordt over gepraat, ze heeft haar verhaal ondertussen al tig keer verteld, zoveel verwonderde en ongelovige blikken van antwoord gediend. We kennen het idee van onverwacht bevallen van sensationele tv-shows als I Didn’t Know I Was Pregnant, waarin Amerikaanse tienermeisjes tussen de reclameblokken door het ene ongelooflijke bevallingsverhaal na het andere afsteken. Of, erger, van artikels met misselijkmakende koppen waarin woorden als ‘babylijkje’ en ‘emmer’, ‘berm’ of ‘vuilnis’ jammerlijk naast elkaar staan. 

Het krantenarchief leert dat een zwangerschapsontkenning – de medische term voor het zich niet bewust zijn van een zwangerschap – de ene keer wel als doorslaggevend argument in een rechtszaak werd aangevoerd, en de andere keer door psychiaters als vergoelijkende quatsch werd afgedaan. Al in 2010 riep gynaecologe en voormalig politica Marleen Temmerman (SP.A) in een column in Het Nieuwsblad op voor meer preventie, detectie en ondersteuning voor het fenomeen, omdat het in uitzonderlijke gevallen ook tot neonaticide leidde, zo leerde de praktijk.

Zaterdag leest u in dS Weekblad het volledige verhaal over de zwangerschap van Luisa en het fenomeen van zwangerschapsontkenning. ‘Het vondelingenluik is al zo vaak verfoeid, maar gewoon het bestáán ervan opent deuren naar betere oplossingen.’