Craig David was begin jaren 2000 een grote r&b-ster. Zijn debuutalbum ‘Born to do it’ kwam destijds binnen op nummer één in de Britse charts en groeide algauw uit tot het snelst verkopende album van een Britse mannelijke solo-artiest ooit.

Enkele kleppers uit dat album die je vandaag nog zonder problemen op een urban feestje kunt draaien? ‘Fill me in’, ‘7 days’ en ‘Walking away’. David draaide ze vanavond alledrie. Want dat is wat hij tegenwoordig doet: als dj draait hij r&b-hits uit de nineties en nillies – inclusief die van hemzelf. We beseffen dat dat als podiumconcept ietwat raar klinkt. Zeker als je er aan toevoegt dat David af en toe ook van achter zijn draaitafel naar voren kwam om een potje te zingen en te rappen. 
Maar al wie er vanavond bij was, zal beamen dat het werkte. 

Meer nog, de crowd in de Klub C werd er dolenthousiast van. 

De liefde was wederzijds. Doordat het publiek hem bij elke zang- en rapronde aanmoedigde middels applaus en gejoel, kreeg David er steeds meer plezier in. Met een almaar breder wordende glimlach gooide hij zijn eigen parels in de mix, alsook die van collega-nineties- en nilliespopsterren. Geen idee hoe het met uw dansbenen zat, maar die van ons schoten spontaan in actie op de tonen van TLC’s ‘No scrubs’, Eves ‘Who’s that girl?’, Sean Pauls ‘Temperature’ en Whitney Houstons ‘It’s not right but it’ okay’. En dan had David zijn mashup van Dr. Dre’s ‘Still D.R.E.’ en zijn eigen hit ‘Walking away’ nog niet in de strijd gegooid.

Wanneer je hem hoorde meezingen met de tape of turborappen alsof hij de laatste trein in het station van Leuven nog moest halen, begreep je weer waarom Craig David destijds zo snel een popsterstatus kreeg aangemeten. Die stem, die in onze herinnering een tikje te zeemzoet klonk, klonk vanavond simpelweg indrukwekkend mooi. En Davids kamerbrede glimlach kregen we er zomaar bij.