Queens of the Stone Age: Nu met Spider-man
Queens of the Stone Age Foto: Koen Bauters
Josh Homme had ons waarschijnlijk in de eerste minuut al door. Terwijl de muziek van Stanley Kubricks 'A Clockwork Orange' nog door de versterkers galmde, overzag hij de massa als een boer zijn akkers, en zag dat de strijd al gewonnen was.

Eerlijk is eerlijk: Queens of the Stone Age maakte er daarom niet minder werk van. Stormde door 'Do it again' waarna drummer Jon Theodore zonder een seconde te missen versnelde en de band feilloos in 'The lost art of keeping a secret' uitkwam. 

Wie deze stoners in hun begindagen heeft gezien, had er geen euro op verwed dat hij ooit zo'n feilloze machine zou worden. In 'No-one knows' mocht Theodore een macho-drumsolo van jewelste geven (de camera zwaaide halverwege naar gitarist Troy Van Leeuwen, die quasi-verveeld en sigaret zat te roken, haha). Na minuten pikte de band de riff weer op alsof het niets was. En dan waren er nog talloze perfect uitgevoerde stop-startmomenten.

De groep bracht een licht gewijzigde versie van de show in het Sportpaleis, met dezelfde flexibele lichtelementen op het podium die af en toe een rotschop kregen van Homme. En met een ongelooflijke reeks hits: na een goed halfuur waren 'Go with the flow', 'Feet don't fail me' (met een menigte die pogode op die 'Carmina burana'-achtige intro, raar gezicht) en 'The way you used to do' al gepasseerd. 

Als dat was blijven duren, waren we collectief opgestegen en op het pad van de vliegtuigen beland die regelmatig over de wei scheren. Queens of the Stone Age was zo attent om wat gitaarfreakerij in te lassen waarin Van Leeuwen zowaar zo'n gevreesde dubbelnekgitaar bovenhaalde. 

'Ik vraag me af hoe je seks hebt in dat pak?'
Zo kregen we de kans om onze aanval van hyperventilatie onder controle te krijgen en te genieten van Hommes wijsheden ('kunnen we niet het meeste uit "nu" halen?) en zijn grapjes. Hoogtepunt, zonder twijfel, de kwiet in een Spider-manpak die eerst door Homme werd geprezen om zijn pak ('Je ziet er geweldig uit, maar ik vraag me af hoe je seks hebt in dat pak?') Spidey werd uitgenodigd op het podium, het publiek hees hem op hun handen naar voren ... en daar bleef hij staan dansen tot Homme hem kordaat naar de coulissen duwde. Ondertussen bleef de band de intro spelen van 'You think I aint't worth a dollar, but I feel like a millionaire'. Chapeau!

Dat talent om een anekdote te maken van een rare situatie: het is maar de kers op de taart. De gâteau zelf is een band die ongelooflijk heavy is, maar nooit treble klinkt - mede dankzij Hommes zoete bariton - en die altijd swingt. Hij eindigde trouwens even strak als hij begonnen was, met Hommes favoriete song 'If I had a tail', een rap 'Little sister' en een dreigend 'Songs for the dead', waarin toetsenist Dean Fertita wat akelige geluiden weefde. En dan hief Theodore zijn drumsticks voor een laatste roffel - die er nooit kwam. We wachten nog altijd.