James Bay: De Stop.De.Bay.Ronde!
Foto: Koen Bauters

Toen James Bay solo het hartverscheurende ‘Scars’ bracht, stond een man naast ons tranen met tuiten te huilen. Wanneer het zacht rockende ‘When we were on fire’ aan de beurt was, wreef die het vocht uit de ogen en stapte hij richting uitgang. We hebben begrip voor beide reacties.

De 27-jarige Brit lijkt nog steeds op zoek naar de richting die hij uit wil. Na debuut The chaos and the calm kreeg Bay een stempel als ‘Ed Sheeran met een elektrische gitaar’, dankzij gevoelige ballades als ‘Let it go’ en een voorliefde voor blues. Maar op het nieuwe Electric light wil Bay zijn eigen grenzen verleggen.

En dus dumpte hij zijn kenmerkende hoed, en experimenteerde hij met electro (’Wild love’), gospelpop (’Us’) en Songfestivalrock (’Just for tonight’). Geen van die drie braken in The Barn potten. Harten gingen daarentegen vlot voor de bijl bij ‘Scars’ en ‘Let it go’: de manier waarop Bay puppy love omschrijft, is zo mooi als ‘s mans jukbeenderen.

De stop-de-band-ronde

Dat hij solo en teder op zijn best is, legt deels aan Bays gebrek aan een ijzersterke stem - goddank voor de achtergrondzangeressen die hem door bepaalde nummers sleurden. Maar op wilskracht zette hij een euforisch slotoffensief in. Voor ‘Best fake smile’ trok hij zoveel registers open dat hij ook een paar stekkers mee had: plots vielen zang en gitaar weg. Het publiek bekeek het als een stop-de-band-ronde en nam feilloos over tot het euvel verholpen was.

Tegen dan stond de man van ‘Scars’ al opnieuw in de tent. In ‘Hold back the river’ vraagt Bay zijn geliefden om hem aan de borst te blijven drukken, ook al verdwijnt hij van de radar. Afgaande op hoe hard die song meegezongen werd, zijn Bays fans dat de voorbije drie jaar non-stop blijven doen.