The Script: Zo luid waren we niet, Danny
Foto: Koen Bauters

Frontman Danny O’Donoghue hield maar niet op met zijn publiek te bewieroken. Volgens hem waren we de ‘loudest crowd’ die hij ooit al op Rock Werchter had meegemaakt. Die uitspraak strookte hoegenaamd niet met hoe wij deze passage van The Script ervaarden.

Drie jaar geleden stonden ze hier ook op de Main Stage, en we hadden sterk de indruk dat er toen veel meer animo was voor de Ierse suikerpopproducenten dan vandaag.

Er bleek trouwens weinig veranderd aan de formule van The Script. Het nieuwe werk overtrof het oude niet, dus teerde het concert vooral op de ouwe popkrakers: met ‘The man who can’t be moved’, ‘Breakeven’ en ‘Hall of fame’ blijven kregen O’Donoghue en co de wei mee. (Al vermoedden we dat er nog steeds niet zo luid meegezongen werd als O’Donoghue beweerde. Zou hij dat niet gewoon tegen élk publiek zeggen? Of zijn we nu te wantrouwig?)

Zoals vanouds deed de frontman zijn best om het publiek te pleasen. Hij dook de middengang in, sprong over de dranghekken, vrijde de camera op en dronk een pint die hem werd aangereikt in één teug leeg - tussen twee lyrics door. Amusant!

Toch leek Danny O’Donoghue ons wat van zijn vroegere glans verloren te hebben. Zijn woorden voor het Belgische publiek waren warm en lovend, maar zijn ogen sprankelden niet. Zijn stem kwam soms wat zwakjes over. Of we The Script volgend jaar terug wilden zien, vroeg hij. Als headliner dan wel, voegde hij daar stoutmoedig aan toe.

Nou, neen.