The Vaccines: Meer van hetzelfde
Foto: Koen Bauters

Als de camera over de wei zweeft, zie je rode koppen vanaf de zonnegrens (blijft u wel smeren?) Maar vlak voor het grote podium is er al heerlijk koele schaduw, en dat merk je aan de energie waarmee op The Vaccines wordt gebruld als ze niet meteen na hun aankondiging opkomen.

Ze beginnen eraan met drie gitaren: ‘Nightclub’ is zo’n typisch fluks gebruld, vierkant gedrumd nummer waarvan The Vaccines er misschien wat te veel hebben, blijkt als Timothy Lanham voor ‘Teenage icon’ de gitaar inruilt voor zijn keyboards.

The Vaccines hebben een paar aanstekelijke popsongs van dat kaliber, zoals ‘Wetsuit’, maar ze gaan er niet altijd creatief mee om. ‘Wetsuit’ zou bijvoorbeeld een geweldig meezingmoment kunnen opleveren, maar het publiek raakte niet boven de band uit.

En trots aangekondigde nieuwe songs als ‘All my friends’ verbleken toch bij een oudje als ‘Post break sex’: dat heeft tekstueel en muzikaal meer beet. Na vijftig minuten heb je het wel gehoord, maar dan komen er nog tien van hetzelfde. Gedoemd om hardwerkende middenmoters te blijven, vrezen we.