De ouderdomsdeken van Couleur Café was dit jaar een vrouw van 78, afkomstig van het piepkleine maar muzikaal o zo invloedrijke Caribische eilandje Tobago. Daar werd midden vorige eeuw calypso gecreëerd, een muziekstijl die aan de basis ligt van zowat alle zomerse dansritmes die tegenwoordig de hitparade domineren. Calypso Rose was destijds de eerste echte vrouwelijke 'calypsonian', en maakte in die hoedanigheid misschien wel het allereerste liedje over genderongelijkheid ooit. Haar hit 'No madame' zorgde voor een wetswijziging ten gunste van tot dan uitgebuite dienstmeisjes. Zo belangrijk was de muziek van de koningin van de calypso, hoe vrolijk en aanstekelijk die ook klinkt.

Calypso Rose heeft drie keer kanker overwonnen en maakte in 2015 een onverwachte comeback onder de vleugels van Manu Chao. Vandaag staat ze op het podium met een uitstekende band, inclusief koortje en blazers. Haar stem klinkt nog altijd vol en krachtig en op de Green Stage waagde ze zich ook aan enkele statische danspasjes. Of we wisten wat salt fish was. Heu, zoute vis? Rose grijpt zich in het kruis. 'Dus mannen, altijd eerst de mond wassen!'

Even later onblootte ze haar gerimpelde buik en demonstreerde hoe je op je 78ste nog kan twerken. Seks, humor ('Leave me alone' was opgedragen aan Donald Trump) en zelfverheerlijking horen erbij in dit muziekgenre. Maar ook de verbondenheid met de Afrikaanse voorouders is belangrijk. Het komt allemaal aan bod in de onweerstaanbare, zeer dansbare liedjes van Calypso Rose, de zelfbenoemde Queen of Belgium, die afsloot met een akoestische versie van 'Rivers of Babylon'. Ja, een hit van Boney M maar in eerste instantie een.bijbels lied van troost voor hele generaties ontheemde Afrikanen. En een klassieker van de reggae, nog een genre dat schatplichtig is aan calypso. Een heerlijk concert met een rijk historisch verhaal.