George Clinton & Funkadelic: Afscheid van een icoon
De beste voorbereiding op het concert van George Clinton: vooraf verkoeling zoeken Foto: Koen Bauters
'Shit! God damn! Get off your ass and dance!' Met die woorden (x50) opende George Clinton zijn twee uur durende afscheidsconcert op Belgische bodem. Het is mooi geweest.

 60 jaar heeft de oervader van de funk op de planken gestaan, het grootste deel daarvan met een even veelkoppige als veelzijdige band. Clinton zelf beperkt zijn vocale inbreng al jaren tot shouts en parlando's, en toont zich voor de rest een vrolijke ceremoniemeester die volop geniet van de kunsten van zijn ook al niet piepjonge rappers, zangeressen en muzikanten.

Allemaal mogen ze zich tonen, met broeierige solo's (gitaar, trompet, saxofoon...), acrobatische en wellustige dansjes, virtuoze scats en spontane publieksspelletjes. En maar zwaaien, die armen. Microfoons en kleine percussie worden doorgegeven, en telkens weer op een andere manier geïntegreerd in de lang uitgesponnen jams.

De typerende funky baslijnen en vintage Moog-sounds vervelen geen moment. Integendeel, ze houden je bij de les (en het ritme) in dat drukke visuele en auditieve spektakel. Soms herken je een flard uit een oude hit: 'Soul power' of 'Knee deep', bij ons vooral bekend in de gesamplede versie van De La Soul. Het is het enige moment dat er even wordt meegezongen maar daarvoor ga je ook niet naar George Clinton kijken.

Na al die jaren neemt hij zijn publiek nog altijd mee op een muzikale trip waar alles kan gebeuren, zolang het maar funky blijft. Soms met zware gitaren die neigen naar Bodycount, dan weer een Prince-achtige ballad, en in de humor en de excentriciteit van bepaalde arrangementen bijna Zappa. Zo rijk en omvattend was de P-funk van George Clinton en Funkadelic, nog altijd een overrompelend getuigenis van de creatieve hoogbloei die pop, en in het bijzonder funk in de jaren 70 beleefde.

Nog één keer kwam grootvader Clinton, gekleed in een extravagante, zwartwitte XXXL outfit, nadrukkelijk zelf aan het woord. 'I ain't fucking with you, crazy ass bitch!' Niet bepaald de laatste uitspraken die je van een iconische muziekpionier mag verwachten maar vergeet niet dat deze man ooit op het podium neerdaalde met The Mothership en zijn muzikanten luiers liet aantrekken. Met die krankzinnige (en nog veel langere) shows in gedachten was dit een redelijk beschaafd, zij het hoogst opwindend en vermakelijk afscheidsconcert.