Leon Bridges: Texaanse nachtegaal
Couleur Café, dat is ook: veel randactiviteiten Foto: Koen Bauters
We zouden kunnen beginnen vergelijken. Met Otis Redding. Met Sam Cooke. Of met hedendaagse, jonge soulstemmen zoals Michael Kiwanuka. Maar niet alleen is dat al veel te vaak gedaan, daarmee zouden we Leon Bridges bovendien oneer aandoen. Hij bewees hier immers net dat hij persoonlijkheid genoeg in huis heeft om het keurslijf van retro-soulact waarin hij dreigde te worden geduwd na zijn eerste album, eindelijk van zich af te schudden.

Daarvoor gooide de zanger uit Texas flink wat songs uit zijn nieuwe plaat ‘Good thing’ in de strijd. Stuk voor stuk soulsongs die weliswaar refereerden aan de oude meesters van het genre, maar die evengoed eigentijds klonken. 

Andere wapens waarvan Bridges zich bediende in de strijd om onze harten: zijn charisma en zijn stem. Vaak blinkt een artiest slechts in een van beide uit (de meest charismatische rocksterren zingen zelden als nachtegalen), maar Leon Bridges heeft het allemaal. De looks, de moves, de gouden stem. Een natuurtalent, die Leon.