Techniek pest popprinses Angèle
Foto: Koen Bauters

Modegoeroes die wel eens tips geven voor het perfecte festivaltenue, kunnen wat opsteken van Angèle: makkelijke sneakers, rood topje met bijpassende joggingbroek, daarboven een felblauwe kimono-achtige kamerjas. Feestelijk en comfortabel: perfect.

Die jas ging na een energieke reggaeversie van ‘A quoi bon’ al uit. Na haar optreden in Gent schreven we dat Angèle te groot is voor de kleine podia. Ze ‘pakte’ ook op de grote schermen terwijl ze vrolijk ronddanste, en ze was totaal niet geïntimideerd door de massa voor het podium, al zei ze zeer ontroerd te zijn door de grote opkomst.

Jammer dat de techniek roet in het eten gooide: tijdens ‘Balance ton corps’ begonnen de keyboards vervaarlijk te knarsen, later waren er verschillende euvels die het publiek niet hoorde, maar de muzikanten wel. Die haalden af en toe de vaart uit de show, maar als het tempo oppikte, kreeg ze het publiek altijd weer mee: om ‘La loi de Murphy’ mee te zingen, vroeg in de set, om te hurken en op te springen na ‘Je veux tes yeux’ - daar kwam wat gepruil aan te pas, want het was heet.

We kregen zelfs een nummer dat ze nog maar twee weken geleden heeft geschreven, in première, een stevige knaller die ‘C’est flou’, ‘C’est fou’ of ‘C’est mou’ kan heten - ze gaf de titel niet mee. Angèles zonnige pop en spontane présence zijn geknipt voor een podium laat in de namiddag, maar we hadden de indruk dat ze op meer had gehoopt voor haar thuispubliek.

Angèle, gezien op Couleur Café, op 29 juni 2018

Techniek pest popprinses Angèle
Foto: Koen Bauters
Techniek pest popprinses Angèle
Foto: Koen Bauters
Techniek pest popprinses Angèle
Foto: Koen Bauters