Aan de slag na kanker: 2 vrouwen getuigen
Veronique Verspeurt, bibliothecaris voor een erfgoedbibliotheek in Leuven. Foto: Jobat.be
Na een maandenlange kankerbehandeling opnieuw de draad oppikken met je werk. Hoe gaat dat? Hoe voelt dat? Veronique Verspeurt en Walda Verbaenen, twee vrouwen met karakter, getuigen.

Veronique Verspeurt werkt als bibliothecaris voor een erfgoedbibliotheek in Leuven. Toen zij een paar jaar geleden na haar behandeling voor borstkanker terug naar haar werkplek keerde, voelde ze vreugde. Maar ook onzekerheid. “Dat ik opnieuw aan de slag kon, vond ik fantastisch. Het was de overwinning op mijn ziekteproces. Maar ik werd evenzeer overvallen door gevoelens van angst. Zou ik het wel aankunnen?”, vertelt ze.

“Ondertussen weet ik dat het een proces is van uitproberen, evalueren en bijstellen. En met je diensthoofd en collega’s duidelijk afstemmen over wat je organisatie nodig heeft en wat je mogelijkheden zijn.”

Nieuwe prioriteiten

Het is een hele opdracht. Eerst je energie bij elkaar verzamelen om de behandeling te doorstaan. Dan de draad met het hectische professionele leven weer oppikken. “Als je lang afwezig geweest bent, is het essentieel dat je een tussenstap maakt. Voor mij was dat het onco-revalidatieprogramma KanActief van Gasthuisberg. Het heeft me geholpen om m’n lichaam en geest terug aan te sterken, lotgenoten te ontmoeten en opnieuw structuur in m’n leven te brengen”, vertelt ze.

“Wat ik evenzeer kan aanraden, is om op je werk goede afspraken te maken over een haalbaar takenpakket. En geef aan dat je prioriteiten veranderd zijn. Zelf wil ik nog meer dan vroeger volgens bepaalde waarden leven en het gevoel hebben dat wat ik doe zinvol is.”

En wat doe je als je een slechtere dag hebt? “Tijdens je moeilijke momenten kan een vertrouwenspersoon op je werk echt het verschil maken. Een collega of diensthoofd die discreet met je situatie omgaat en bij wie je je welkom voelt: het is geen overbodige luxe.” Veronique klinkt als iemand die nog heel wat wil realiseren.

“Tijdens mijn ziekte ben ik me erg bewust van geworden hoe cruciaal de draagkracht van je omgeving is. Ook voor de preservatie van ons erfgoed is dit essentieel. Stel je voor dat er zich een brand of overstroming voordoet, dan moet je kunnen rekenen op een team van mensen die de handen in elkaar slaan.”

Je helemaal geven

Als grafisch vormgeefster houdt Walda Verbaenen ervan om ideeën vorm te geven. Maar misschien houdt ze er nog wel meer van om wat ze zelf geleerd heeft, door te geven aan haar leerlingen in een middelbare school in Leuven. Na haar behandeling voor baarmoederhalskanker vijf jaar geleden verlangde ze dan ook heel erg om opnieuw voor de klas te staan.

“Ik was ontzettend gelukkig dat ik mijn leerlingen terugzag. Het voelde alsof ik mijn doel bereikt had. Achteraf bekeken heb ik die eerste maanden wat te veel hooi op m’n vork genomen en had ik mijn terugkeer beter stap voor stap opgebouwd. Maar de gedachte dat ik er opnieuw voor mijn leerlingen kon zijn, was zo’n opsteker dat ik me van bij het begin helemaal gegeven heb.”

> 

>

>