A Perfect Circle. Hoe wieg ik een wei in slaap?
Foto: Koen Bauters
James Maynard Keenan blijft een intrigerend figuur. Of hij zich nu bij Tool achter een gasmasker/microfoon verstopt of bij A Perfect Circle de hoofdrol opeist vanop een bewuste halve meter náást de volgspot. Een hele set lang bleef hij Graspop vanop een klein centraal en onbelicht podiumpje toezingen. Het concert was niet minder vreemd.

A Perfect Circle heeft pakken klasse en vakmanschap in huis, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar het is als luisteraar altijd wat zoeken waar gitarist Billy Howerdel en Keenan heen willen. De laatste plaat, 'Eat the elephant', klinkt zeer poppy, de titeltrack ver op kop. Het contrasteert fel met potiger nummers als '3 Libras' en 'Rose' van debuut 'Mer de noms' die al vroeg in de set aan bod kwamen. 

Nieuwe songs als 'The Contrarian' zijn dan wel schitterend opgebouwd en smeken om gecombineerd te worden met een hallucinogene drug naar keuze, maar op een nachtelijke Graspop-weide werken ze vooral slaapverwekkend. En dan moest 'So long and thanks for all the fish' nog komen. Geen slecht woord over het absurde scifi-epos 'The Hitchhiker's Guide to the Galaxy' waarop het nummer gebaseerd is. Maar wat een triestige, slome gitaarpop is me dat! 

Neen, dan liever het heerlijk gloomy 'The Doomed' of zelfs de AC/DC-cover 'Dog eat Dog' - destijds de B-kant van 'Whole lotta Rosie'. Het blijft een onwaarschijnlijke vaststelling dat je je aan dit soort lichtpuntjes moet optrekken bij een optreden van een groep die van de zanger van Tool voorrang krijgt op nieuw werk van Tool. Did I just say that? Absoluut. Gedaan met spelen, Maynard. Ga naar huis en maak een plaat waarmee je Graspop echt kan inpakken. Dan hoef je volgende keer ook geen halfuur vroeger dan gepland te stoppen.