Limp Bizkit. Ideale band om de namiddag op gang te houden
Foto: Koen Bauters
Hoe krijg je de handen vlot op elkaar op Graspop? Zoals Fred Durst roepen dat 'all the beer is free while we're on stage'. Fake news, maar het werkt wel. Niet dat een jukebox-band als Limp Bizkit dat nodig heeft.

Met 'Rollin', 'My generation' en 'Fast lane' binnen het eerste halfuur hadden ze alles en iedereen al mee. Ze kwamen gedurfder op. Met 'Purple Rain' nog wel, na een minuut gruwelijk aan flarden gespeeld door Wes Borland. De kameleon-gitarist was voor de gelegenheid in black and white. Van de kruin tot de neus wit, de rest zwart. Op zijn witte gitaar na.  Het zag er niet uit, maar alles beter dan Fred Durst en zijn flodderbroek met roze rozen. 

Ideale band eigenlijk om de namiddag op gang te houden eerder dan als headliner te spelen zoals ze een paar jaar geleden deden. Het geeft ook ruimte om wat te dollen met het publiek. Borland dus de meute in. 'Nookie' kan je inderdaad maar best spelen als je langs alle kanten betast wordt. Mooie beelden bovendien. 

Eens hij terug het podium opgehesen was en een nieuwe gitaar om had was het van 'Take a look around'. Mooi moment in dat nummer: een crowdsurfend meisje met een voet in de gips mee op het podium halen 'to make her see what I see'. Het kind wist niet waar ze het had. Dat het hoesje van haar gsm (waarmee ze alles filmde) het opschrift had 'I am too sober for this shit' maakte het helemaal af.