Pro-Pain. Vroeg op de dag brullen en beuken
Foto: Pro-Pain
"I can hear a voice inside, it's telling me to try to hold on. I tried to give it up but then you put me back to where I belong." De peetvaders van de New Yorkse hardcore trokken met 'Stand tall' de vierde Graspop-dag mee op gang. Naar goede gewoonte in baggy shorts, vers geschoren kale knikker en een muur van gitaren.

Het is een wederopstanding. Vorig jaar werd zanger en bassist Gary Meskil bij een gewelddadige overval in hellhole Brussel zo zwaar toegetakeld dat er sprake was van poging tot doodslag. Wij zouden Meskil 's nachts niet graag tegen het gigantische lijf lopen, en de gekken die het aandurven met hem op de vuist te gaan nog veel minder. Maar goed, hij heeft het overleefd en van blijvende schade was vanmiddag niets te merken. Tijd om zelf wat dreunen uit te delen. Nog steeds bij 'Stand tall' blijvend: "Bust heads and kick some asses, 'cause it's the better to give than to receive!"

Met de oorverdovende knallers als 'Deathwish' brulde en beukte het viertal de Main stage naar zijn eerste circle pit van de dag. Ter ere van de overleden Pantera-drummer Vinnie Paul werd dat nog eens overgedaan met 'Shine'. Headbangend in het rond springen als alternatief voor een rouwmis, het heeft iets. 

Maar toch ontbrak er wat. Een band met zo'n berg songs heeft de klassiekers voor het grijpen. Dan is het altijd zuur als dat niet echt gebeurt. Verder dan 'Make war not love' gingen ze niet. Tuurlijk, hun andere songs staan er, geen twijfel. Maar iets wat de hele wei zou doen opveren, genre 'Death on the Dance Floor' of 'Foul taste of Freedom' zat er niet in. 
Ook wie verwacht had Ice-T mee op het podium te zien springen voor hun gezamenlijke 'Put the lights out' was eraan voor de moeite. Body Count speelt later op de dag, mogelijk duiken de New Yorkers nog bij hem op. We'll keep you posted. 

Het concert was degelijk, niet memorabel. Misschien toch beter op hun plaats in een marquee met een iets langere set.