Batushka. Toch liever de dorpspastoor
Foto: Inge Kinnet
We zagen iemand peinzend in zijn baard wrijven op de eerste rijen bij het Poolse blackmetalcollectief Batushka. Hopelijk begreep hij het wél, want er was haast een diploma religieuze iconografie vereist om de band te vatten.

Voor wie dat niet op zijn cv had, klonk de frontman als een verkouden pastoor: hij screamde met zoveel speeksel dat we hem spontaan een doosje lysomucil wilden voorschrijven. Wanneer hij overschakelde op Gregoriaanse gezangen - gesteund door een even creepy koor - klonk hij gelukkig helderder.

Batushka had het concept nochtans goed uitgedacht: iedereen stond in sektarische orthodoxe gewaden op het podium, er was een gezellig altaar met de obligate omgekeerde kruisen, en enkele mensenschedels met kaarsvet. Dat anonimiteit en mystiek immers kunnen helpen om door te breken als metalband, bewees Ghost, dat hier donderdag headliner was. Maar of deze orthodoxe hogepriesters even snel naar de hel gaan, durven we te betwijfelen. Dan liever de dorpspastoor.