Guns N' Roses. Was het nu Graspop of Paradise City?
Guns N' Roses Foto: Koen Bauters
Lap. We zijn nog geen nummer ver en het vuurwerk schiet al meters boven het podium de lucht in. Niet alleen letterlijk, maar ook muzikaal: ‘It’s so easy’ is de perfecte opener voor deze Guns N’ Roses-show. Een paar nummers later klinkt het: ‘You know where you are? You’re in the jungle, baby! You’re gonna die!’ Axl Rose zingt het met pretlichtjes in de ogen, en de fans nemen de tekst én de pretlichtjes gedwee over.

De wispelturige zanger, vroeger niet te beroerd om het publiek een uur te laten wachten, heeft duidelijk deugd gehad van zijn stage als stand-in bij AC/DC. Maar de belangrijkste reden waarom er magie in de lucht hangt, staat naast hem: bassist Duff McKagan en vooral gitarist Slash. Het was een kleine 25 jaar geleden dat Rose en Slash nog samen op een podium stonden vóór deze tournee, die ze ‘Not in this lifetime’ doopten (naar hun jarenlange standaardantwoord op de vraag naar een reünie). Ondertussen loopt die tour ook al twee jaar, maar passons.

Aan nieuw materiaal bezondigen ze zich trouwens amper sinds de Chinese draak van een plaat die Axl maakte onder de naam Guns N’ Roses in 2008 (Chinese democracy, hebt u ‘m?), maar de heruitgave van de bestverkochte debuutplaat Appetite for destruction (1987) is ook niet mis. Niet dat wij die versie met 49 onuitgebrachte nummers gaan kopen – we houden nogal vast aan ons grijsgedraaide origineel exemplaar, dat vol puberherinneringen hangt.

Ze komen spontaan weer opzetten als we ontdekken dat we nog alle teksten kunnen meezingen. Een plakker als ‘Don’t cry’, de heerlijk nonsensicale vuile rock-‘n-roll van ‘Nightrain’, het akoestische pareltje ‘Patience’, de oorlogsaanklacht ‘Civil war’, en ja, ook ‘You could be mine’, waarvan we nu bedenken: wat zijn we blij voor onze ouders dat we toen de tekst klakkeloos meelipten zonder hem te snappen. Het was blijkbaar toch vooral de muziek die boekdelen sprak, en meer bepaald de gitaar van Slash. 

Live valt het keer op keer op: wat een muzikant! Alsof zijn hart klopt in zijn klankkast, alsof hij ademt door zijn wahwahpedaal, alsof hij verhalen vertelt met zijn snaren, alsof zijn hersenspinsels zich een weg kronkelen door de kabel en zijn hele gevoelswereld in één geut uit de boxen stroomt. ‘Coma’, ‘Rocket queen’ en natuurlijk die iconische intro van ‘Sweet child o’ mine’.

Een paar keer moet zijn talent de set redden, want drieënhalf (3,5!) uur is natuurlijk wel lang, en vooral de recentste nummers (van Chinese democracy) druipen soms van de stroop. De covers zijn wel vaak geslaagd: ‘Attitude’ van de Misfits (zie ook ‘The spaghetti incident’), ‘Black hole sun’ van Soundgarden en het instrumentale ‘Wish you were here’ van Pink Floyd.

Voor ‘November rain’ kruipt Axl Rose achter de piano. Tegen dat Slash zijn magistrale solo afsteekt, regent het op het podium geen water, maar duizenden vuurvonken. En plots verandert ons kippenvel van de kou, in kippenvel van de emoties.

Ze flikken dat nog een keer als ze ‘Paradise City’ inzetten als laatste bisnummer. Confetti, vuurwerk, en Slash die soleert met zijn gitaar in de nek. Het moet zijn dat hij zelf content is van zijn werk, want als hij na afloop het publiek komt groeten doet hij een handstand. Maak dat mee, van Mister Cool himself.