Bruno Mars: Het beste uit de nineties (en meer)
Dat Bruno Mars de weide op zijn hand zou krijgen, stond op voorhand al vast Foto: DBA

Slim kereltje is die Bruno Mars. Hij gooide het beste en meest funky materiaal uit de recente popgeschiedenis in zijn shaker, voegde er zijn vele talenten aan toe, schudde de boel (met de hulp van Mark Ronson) goed dooreen en voilà: de cocktail genaamd ‘Uptown funk’ was klaar. U heeft ‘m al genuttigd op elk trouwfeest sinds 2014 en geloof ons, u zult ‘m hierna nog vele keren geserveerd krijgen. Ach, er zijn ergere dingen. ‘Le Lac du Connemara’ bijvoorbeeld.

Maar rotgetalenteerd is hij dus ook, die Bruno Mars. Of het eerlijk is om hem nu al te vergelijken met een popicoon als Michael Jackson? Misschien is dat inderdaad een tikje te vroeg. Maar we kunnen het ook niet helpen dat we tijdens Mars’ concert voortdurend aan Michael moesten denken. Hoe hij in zijn dooie eentje de ballad ‘Versace on the floor’ bracht: een song die even melig als stroperig was, maar tóch de wei in vervoering bracht. Hoe hij Michaels moves imiteerde, maar er meteen ook zijn eigen twist aan gaf: de moonwalk werd een marswalk. Hoe hij met het grootste gemak tegelijkertijd rapte en danste in een onweerstaanbaar funky ‘Perm’, een song die hulde bracht aan ‘Apache’ van The Sugarhill Gang.

Ook Prince, die andere artiest aan wie Bruno Mars graag hommage brengt, was nooit ver weg. ‘Marry you’ mondde uit in de gitaaruithalen waarmee ook ‘Purple rain’ eindigt. En om de nineties-verwijzingen compleet te maken: ‘Calling all my lovelies’ was een dikke vette knipoog naar de suikerzoete ballads waarmee Boyz II Men destijds in de hitlijsten stond.

Toeval

Kortom, je zag hier een geboren entertainer aan het werk. Een perfectionist bovendien, die net zolang oefent en schaaft tot het lijkt of het hem geen moeite kost om in zijn eentje een podium in te palmen.

Over dat schaven gesproken: af en toe was de show naar onze smaak iets té gepolijst. Waren Mars’ kompanen nu dansers die voor de sier een instrument hadden vastgegrepen, of muzikanten die tegelijk saxofoon konden spelen en danspasjes uitvoeren? We vermoeden het eerste en dat is jammer, want wat zouden we graag eens een show zien waarin Bruno Mars speelt met een liveband die iets meer aan het toeval zou overlaten.