Hoe Europa naar rechts zwenkt richting kampen, waarom Turks leren een vorm van integratie is, en hoe de rijken te laten werken voor uw spaargeld
Kan het Verenigd Koninkrijk zich ooit echt losmaken van de Europese Unie? Zelfs bij de harde Brexiteers groeit de twijfel. Foto: Rhonald Blommestijn
Liggen de kampen waar Europa vluchtelingen zal opvangen, niet op te aangename plekken? Moet het niet wat kouder en natter? Binnenkort voeren we er discussies over. Dit zijn elf belangwekkende artikels van de voorbije week.

1.

Het gaat hard. Drie jaar geleden, toen de migratiecrisis begon, isoleerde Viktor Orban zich compleet door de Hongaarde grenzen te sluiten, noteert Ruud Goossens op de opiniepagina’s. Nu krijgt Oostenrijk, dat tijdelijk voorzitter wordt van de EU, de steun van almaar meer landen voor radicalere voorstellen. Theo Francken wil mee met die karavaan. Maar hoe realistisch zijn die plannen en welke ethische principes moeten ervoor op de schop?

2.

Populistische en radicaal-rechtse krachten kunnen op machtige bondgenoten rekenen. Zoals de nieuwe Amerikaanse ambassadeur in Berlijn. Richard Grenell maakt er zijn project van om de conservatieve krachten in Europa te steunen, zei hij aan de nieuwssite Breitbart. Zoals de Oostenrijkse bondskanselier Sebastian Kurz, of Jens Spahn, de scherpste criticus op rechts van Angela Merkel.

3.

Radicaal-rechts schroomt zich almaar minder voor dat radicale. Op het congres van de jongerenbeweging van de Alternative für Deutschland, de grootste oppositiepartij in Duitsland, vierde het Duitse nationalisme weer hoogtij. De partijleider van de Afd reduceerde ‘die verdomde twaalf jaar’ onder Hitler tot een voetnoot in de geschiedenis.

4.

Meer jobs, meer export, meer innovatie. De relaties tussen de overheid en de farma-industrie zijn beter dan ooit. Minister Maggie De Block sluit geheime contracten voor revolutionaire, dure geneesmiddelen en schakelt zo de markt uit. Bovendien buigt de regering diep voor de multinationals. Een kritisch onderzoek van de redacties politiek en binnenland van De Standaard door Simon Andries en Simon Grymonprez.

5.

De cultuurstrijd is ook een taalstrijd. Dat Turkse kleuters in Gent lessen Turks krijgen op woensdagnamiddag schoot staatssecretaris Zuhal Demir in het verkeerde keelgat. Is dat integratie? Zeer zeker, zeggen taalkundigen op de opiniepagina’s. Demir negeert de wetenschappelijke inzichten daarover.

6.

Jaar na jaar stijgt het aantal schaamlipcorrecties. Genitale verminking is misschien een zwaar woord, maar het idee dat een vrouwenlichaam moet worden gecorrigeerd, en bij uitstek dan de toegangspoort tot de vagina, sluipt in de hoofden.

7.

Binnenkort is het twee jaar geleden dat de Britten stemden voor de Brexit. Het geloof dat het land breekt met ‘Brussel’ en de ‘volledige controle’ terugneemt,slinkt met de dag. Premier Theresa May legt zelf een noodplan op tafel. Lees dit verhaal om weer mee te zijn.

8.

De fotoredactie van De Standaard selecteerde een heerlijke feature over de ‘ware artiesten’ van het gravel op Roland Garros, de mannen die de 32 courts met een maniakale zin voor detail aanleggen en onderhouden.

9.

In veel gezinnen met studerende kinderen is het binnenkort tijd voor de grote discussie: wel of niet op kot? De Standaard draagt ook hierover graag feiten aan.

10.

Nu we het over geld hebben: de interessantste tips over waar uw spaargeld te beleggen gaven we in een reeks over de beursgenoteerde holdings. Lage kosten, relatief veel zekerheid, hoge opbrengsten. Het financiële walhalla dus, of toch bijna.

11.

De Gentenaar citeerde deze week een fan van Theo Francken en de N-VA: ‘We moeten fier zijn dat we Belg zijn.’ Mediawatcher Filip Van Ongevalle ziet in dat kleine zinnetje een grote politieke evolutie.